Απομεσήμερο Κυριακής εκλογών, οικογενειακό έθιμο μικρή μάζωξη στο σπίτι του μεγάλου αδελφού στους Αμπελοκήπους (θανόντος μεν, αλλά η φαμίλια επληθύνθη!). Παραγγείλαμε σουβλάκια. Κουβέντα πολιτική/εκλογική. Ζήσαμε το παρελθόν με χάρη και μεγαλείο· σαν μνημόσυνο! Ε, είναι και ωραίο να κουβεντιάζεις με τις διάδοχες γενεές σου· φρέσκα μυαλά, δροσιά, χιούμορ… Το διαλύσαμε μετά τις οχτώ.
Δυο μικρανιψιές μου (εγγονές αδελφού) προσφέρθηκαν να με πάνε στο σπίτι με αμάξι. Ημουν σε καλή κατάσταση, επιπλέον και ευχαριστημένος. Είπα: «Δεν τρέχει τίποτα! Θα πάω με το μετρό…»· είναι και δίπλα ο σταθμός. Ημουν άνετα στο σπίτι γύρω στις εννέα παρά τέταρτο. Δεν είχα βέβαια διάθεση ούτε να γράψω ούτε να διαβάσω. Αραξα στην τηλεόραση να δω αποτελέσματα των εκλογών.
Δυστυχώς, η Δεξιά (με τον Μητσοτάκη) τα πήρε όλα κι… έμεινε· παίζει και χωρίς αντιπάλους! Τους έχει εξουδετερώσει, αλλά έχουν βάλει και αυτοί το χεράκι τους και έχουν βγάλει τα ματάκια τους· ψάχνουν, ψάχνονται, άκρη δεν βρίσκουν, αλλά αμφιβάλλω κι αν μπορούν κι αν θέλουν να βρούνε άκρη.
Η εικόνα που μου ήρθε στο νου την άλλη μέρα στο πρωινό περπάτημα ήταν: Ενα τσούρμο μαζεμένο σε καφενείο λιμανιού –οι εν γένει αριστεροί πάσης φύσεως– μοιράζουν αριστεροχάρτια, κάτι σαν εισιτήρια στους επίδοξους επιβάτες, γίνεται γενικός χαμός τίνος είν’ το πάνω χέρι και ποιος θα επιβιβαστεί πρώτος, ενώ το πλοίο έχει σαλπάρει για άγνωστα νερά εδώ και ώρες, μπορεί και μέρες…
Επιπλέον, μπούχτισα και υπεροψία και μέθη (θριάμβου) των νικητών διά των εκπροσώπων τους στα media και από αντίγραφα υπεροψίας και μέθης δημοσιογραφικών φερέφωνων με μπισκοτάκια βουτηγμένα στο σιρόπι της υποκειμενικής αντικειμενικότητας με σαντιγί γλειψίματος. Τα είχαμε χύμα, μας ήρθαν και τσουβαλάτα που λέει ο λόγος. Μας ψόφησε το γαϊδούρι, μας φάγανε κι οι μύγες. Εκεί, στις μύγες, γύρισα το κανάλι στη δορυφορική…
