Ασφαλώς και, για το εθνικό δυστύχημα, υπάρχουν διαχρονικές ευθύνες πολιτικών (προσώπων) και πολιτικών (πρακτικών) ως προς την εκχώρηση/παραχώρηση μέρους ή συνόλου από δημόσιους οργανισμούς σε ποικίλους και ποικιλώνυμους «επενδυτές». Και οι ευθύνες εκτείνονται σε όλο το χρονικό φάσμα διάλυσης του δημόσιου τομέα, με έξαρση την περίπου 20ετία 2004-2023, από την Ολυμπιάδα (βασική πηγή εθνικής χρεοκοπίας που συνηθίσαμε να την ξεχνάμε), διά των επαχθών μνημονίων (εδώ, ασφαλώς, πρέπει να αναζητηθούν και ευθύνες των κοινοτικών «θεσμών», αλλά και όσων εξ ημών τους παρείχαν στοιχεία προς έλεγχο· «όνειρα» θα μου πεις, αλλά αυτή είναι η αλήθεια).
Ωστε να φτάσουμε στο σήμερα, με την «αποθέωση» των εκχωρήσεων/παραχωρήσεων του μητσοτακικού «νεοφιλελευθερισμού», που διά σωρηδόν νομοθετημάτων, τα πλείστα αποτέλεσμα μονοκομματικής κυβερνώσας πλειοψηφίας, ενήργησε όπως ενήργησε (η γνώμη μου: κατά του κοινού συμφέροντος), αλλά, κυρίως, παρέλειψε όσα παρέλειψε να κάνει υπέρ του κοινού συμφέροντος.
Τα διευκρινίζω εξαρχής, σαφέστατα επηρεασμένος από τη δήλωση… αυτοαπαλλαγής από ευθύνες του πρωθυπουργού ότι: «Η στάση του τον τιμά» (τον υπουργό Υποδομών και Μεταφορών Κώστα Καραμανλή, που παραιτήθηκε· λες και μπορούσε να βρεθεί και… συμβιβαστική λύση!), «καθώς όλα δείχνουν πως το δράμα οφείλεται, δυστυχώς, κυρίως σε τραγικό ανθρώπινο λάθος». Δύο επιρρήματα χρειάστηκε ο κ. Μητσοτάκης για την ανεπίτρεπτα βιαστική «ετυμηγορία» του: το «δυστυχώς», σύνηθες συναισθηματικό «επιφώνημα» και, κυρίως, το «κυρίως», για να φτάσει στο… ζουμί, το «τραγικό ανθρώπινο λάθος». Ο,τι χειρότερο, ό,τι πιο αποτρόπαιο για επικεφαλής χώρας μπροστά σε ένα εθνικό δυστύχημα είναι η… πλάγια μετάθεση ευθυνών.
Δεν υπάρχουν «ανθρώπινα λάθη» σε συλλογικές δράσεις. Αλλιώς, τα τρένα θα ταξίδευαν με έναν μηχανοδηγό και έναν σταθμάρχη, τα πλοία, με έναν καπετάνιο, τα αεροπλάνα, με έναν πιλότο… Ούτε «όλα» μπορεί να «δείχνουν» οτιδήποτε, από την πρώτη στιγμή, όταν ακόμα δεν έχει καταμετρηθεί ο ακριβής αριθμός των νεκρών. Ομως… όλα δείχνουν ευτελή απόπειρα αποφυγής…
