Είναι ένα γενικότερο πρόβλημα αυτό με την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών· είτε με το νόημα που της προσδίδει η υπουργός Θρησκεύματος και Παιδείας κ. Κεραμέως: χωρίς αξιολόγηση δεν υπάρχει βελτίωση: «οι συνδικαλιστικές ηγεσίες και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σε αντίθεση με την κοινωνία και επιμένουν σε ιδεοληψίες»· είτε με την… αξιολόγηση που κάνουν στην αξιολόγηση της υπουργού οι εκπαιδευτικοί, που δεν αρνούνται την αξιολόγηση γενικώς, αλλά θεωρούν «ψευδεπίγραφη» και επιζήμια για την παιδεία της χώρας την αξιολόγηση που προτείνει –και όπως την προτείνει– η υπουργός.
Ας παραβλέψουμε… αντικοινωνικά και ιδεοληψίες που προσάπτει σε «συνδικαλιστικές ηγεσίες» και ΣΥΡΙΖΑ η υπουργός. Εάν η ίδια πιστεύει ότι συμπλέει με την κοινωνία και τα αιτήματά της και προσπαθεί να τα λύσει, δικαίωμά της. Με τη διαφορά ότι αυτή η θέση της, συνάμα, δεν είναι και αυταπόδεικτη: επειδή το λέει, δεν θα πει ότι είναι κι έτσι! Εδώ προβάλλει το «γενικότερο πρόβλημα» που αναδύεται από τις «αξιολογήσεις» της υπουργού: Στην περίπτωση –λέμε τώρα… θεωρητικά– που το… όραμα της υπουργού για την παιδεία (γράφω «όραμα», γιατί κάπου είδα πως ο Μητσοτάκης είχε… όραμα για την επέκταση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου! Τι να πεις…), απολογιστικά, συν τω χρόνω, αποδειχθεί βραχνάς και εφιάλτης για τη δημόσια παιδεία μας, η υπουργός πώς, πότε και από ποιους θα αξιολογηθεί;
Το πιθανότερο βέβαια είναι (αυτή είναι η… κανονικότητα σ’ αυτή τη χώρα, δυστυχώς), όταν, ο μη γένοιτο, με τα σημερινά… αξιολογικά της υπουργού (της κυβέρνησης), φτάσει η δημόσια παιδεία μας στο «μη περαιτέρω», η… δράστις υπουργός να έχει ξεχαστεί. Ποιος θα τη θυμάται! Δεν αξιολογείται βέβαια από τη «λαϊκή ετυμηγορία» της ψήφου. Εκεί έχει το άλλοθι του ανεξέλεγκτου της πλειοψηφικής αυτοδυναμίας. «Παραμύθι» είναι η… γόνιμη «αυτοδυναμία». Μπλόφα η… στείρα «ακυβερνησία». Ο,τι πάθαμε, η «αυτοδυναμία» το προκάλεσε. Μπαμπούλας είναι η «ακυβερνησία»…
