Έλεγε κάποτε φίλος στον αγρότη πατέρα του· παιδί τότε ο μετέπειτα φίλος· σκηνικό: χωριό στον θεσσαλικό κάμπο, προγραμματισμένες δουλειές στο χωράφι. Ο φίλος: «Χάλασε σήμερα ο καιρός, πατέρα!». Ο πατέρας: «Δε χάλασε ο καιρός, γιε μου. Εμείς δεν είμαστε έτοιμοι!».
Θέλω να πω, χωρίς παραβολές, πως όταν άρχισαν να πέφτουν βροχή το Σαββατόβραδο τα προειδοποιητικά sms και τα «112» του κέντρου επιχειρήσεων, δε νομίζω να υπήρχαν και πολλοί που έδωσαν βάση στην ψηφιακή ενημέρωση, στηριζόμενοι στο αξιόπιστο, πρόσφατο, παρελθόν· π.χ. χιόνια στην Αττική οδό, φωτιές στην Εύβοια, σεισμοί στην Κρήτη, τόσα και τόσα… «ακραία» καιρικά και φυσικά φαινόμενα, στα οποία η περιλάλητη ψηφιακή πολιτική των επιτελών δεν πέρασε και στην άλλη τάξη.
Όμως ακόμα και τώρα, με τους εκπροσώπους της κυβέρνησης να… αυτοκριτικάρονται στα τηλεοπτικά πάνελ («μαθαίνουμε από τα λάθη μας και γινόμαστε καλύτεροι»), δε φαίνεται να άλλαξαν και πολλά. Στα ίδια επιμένει η κυβέρνηση, λες και τα πήγε καλά η «ετοιμότητα» του κρατικού τομέα με τα φουλ στις «έκτακτες» ειδοποιήσεις. Παπαγάλοι από πίσω και τα «ζην επικινδύνως» φοβικά μέσα μαζικής ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης. Λες και δεν είναι γνωστό από… αιώνες ότι, τουλάχιστον στην Αττική, οι πολλές και οι δυνατές βροχές πέφτουν Νοέμβριο και Φεβρουάριο, ο οποίος, επιπλέον, είναι και… χιονοσκεπής.
Το έχω ξαναπεί πλειστάκις – έχει μαλλιάσει η γλώσσα: ετούτη η κυβέρνηση, του Μητσοτάκη, έχει μεν τον φόβο όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων, τον φόβο της εκάστοτε εξουσίας, που τον κάνει εργαλείο και τον μετατρέπει σε φόβο –και ευθύνη– των πολιτών (κλασική εφαρμογή εξουσιαστικού… δικαίου από εποχής Μακιαβέλι…), τον έχει όμως αυτόν τον φόβο, που τον καλλιεργεί και τον μετακυλίει στους πολίτες (τους οποίους θεωρεί υπηκόους, εξαρτημένους από την απόλυτη δικαιοδοσία της), σε υπέρτατο βαθμό· ιδεολογία· ένα σκαλί παραπάνω συμπεριφέρονται μόνο απολυταρχικά καθεστώτα.
