Τάνγκο – Χασάπικο

Εγραφα, παραμονές Χριστουγέννων («Χαρά του μεσημεριού», 20.12.22): «Χαζέψαμε (Κυριακή, με φίλο στο Μοναστηράκι) κάτι χορευτές της salsa, ζευγάρια από διάφορες σχολές salsa της Αθήνας σε… ραντεβού. Μια λιακάδα να την πιεις στο ποτήρι! Ρωτήσαμε, τι χορεύουν, και κάποιος, χαριτωμένος, σε σπασμένα ελληνικά, είπε το έξοχο: “Τσάμικο Αργεντινής”»!

Το διάβασε ο φίλος Στράτος Δουκάκης, που έζησε πολλά χρόνια στη Βενεζουέλα, αναγνώστης μου από τον καιρό της «Ελευθεροτυπίας», με διασυνδέσεις σε όλη τη Λατινική Αμερική (από παλιά, τώρα πια, με το Διαδίκτυο τα πράγματα είναι απείρως ευκολότερα και… βολικότερα, αλλά αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα…) και μου έστειλε… σε email την απόδειξη ότι στην… πλάκα του «Τσάμικου Αργεντινής», υπάρχει, στα σοβαρά και με υψηλές καλλιτεχνικές αξιώσεις, στην Αργεντινή και «Τάνγκο–Χασάπικο»: σχολή, χορόδραμα και, αντίστοιχο, ντοκιμαντέρ· το οποίο μάλιστα προβλήθηκε με επιτυχία –όχι μόνο σε κοινό ελληνικής καταγωγής (είναι γεγονός, το γνωρίζω από παλιά, πως οι Λατινοαμερικανοί είναι πιο φιλέλληνες από πολλούς Ελληνες, ας μην πω: Ελληναράδες· αυτοί, έτσι κι αλλιώς, είναι άμουσοι!)– στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Αργεντινής, στο Μπουένος Αϊρες, στις 13 Αυγούστου, πέρσι.

Εν αρχή ην… Γιώργος Δερμιτζάκης, Αργεντινός, δεύτερης (κρητικής) γενιάς μεταναστών, πολιτικός μηχανικός και χορευτής από έφηβος. Επιδόθηκε αργότερα και σε χορογραφίες, ίδρυσε και μουσικό συγκρότημα με την εύληπτη επωνυμία «Ζορμπάς ο Ελληνας» («Ζορμπάς El griego»). Παρτενέρ του (στο χορό και στη ζωή· με παιδιά κι εγγόνια που λέμε… όντως, όχι σχήμα λόγου!) η Αγγελική Σιδεράκη, με ρίζες χιώτικες και μικρασιάτικες! Το 1985, ακούγοντας η Αγγελική τη μουσική (του Σπανουδάκη) από τα «Πέτρινα χρόνια» είπε: «Γιώργο, αυτό είναι τάνγκο!». Κάπως έτσι, κατά Δερμιτζάκη, «γεννήθηκε το “Τάνγκο–Χασάπικο”»: «…χοροί», διευκρινίζει, «που έχουν σχεδόν όμοια κοινωνικά, γεωγραφικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά. Το εφαλτήριο αυτής της πολιτισμικής ανταλλαγής και στις δυο χώρες είναι το λιμάνι (puerto)». Απλό!..