Ξημερώματα Τετάρτης, φτιάχνοντας τον πρωινό καφέ, με το ραδιόφωνο στο Τρίτο, άκουσα το φινάλε μια άριας. Αμέσως μετά η παρουσιάστρια της εκπομπής απήγγειλε έναν στίχο από την άρια: «Η καρδιά μου ανοίγει με τη φωνή σου, όπως τα λουλούδια με το φως του ήλιου το πρωί…». Ηταν μια τυχαία ραδιοφωνική συνάντηση, με την όπερα «Σαμψών και Δαλιδά» (γνώριζα τον τίτλο· μετά έμαθα ότι πλέον θεωρείται το αριστούργημα του γαλλικού ρομαντισμού), του Καμίγ Σαιν-Σανς (απ’ αυτόν γνώριζα πως ήταν από τους κορυφαίους, αν όχι ο μέγιστος, των Γάλλων ρομαντικών συνθετών), σε λιμπρέτο (οι στίχοι που αποτύπωσα δηλαδή) του Φερντινάντ Λεμέρ (αυτόν τον… γκουγκλάρισα, δύσκολα!).
Ε, μετά –αναπόφευκτο– μπήκα στο ταξίδι της αναζήτησης· συνηθέστατο στη… διαδικτύωση (όπως και στην… επισύνδεση!): εύκολα μπαίνεις, δύσκολα ξεκολλάς. Πρώτη στάση: Οκτώβριος 2021. Μέγαρο Μουσικής. Κύκλος 200 χρόνων από την Επανάσταση. Ομόκεντρος κύκλος, αφιέρωμα στον Σαιν-Σανς, πρώτο έργο του: Συμφωνία αρ. 3 σε ντο ελάσσονα. Δεύτερη στάση: Τιμή στα 100 χρόνια από τον θάνατο του συνθέτη (16 Δεκεμβρίου 1921, 86 χρόνων). Στάση τρίτη: Ανάσα! Ο Σαιν-Σανς, λάτρης του αρχαίου (ημών ή… εκείνων) κλέους, όπως όλοι οι ρομαντικοί, είχε επισκεφτεί την Αθήνα το 1920· είχε δώσει μάλιστα και συναυλία στο Ηρώδειο!
«Επί τέλους επραγματοποίησα το όνειρόν μου! Ανερριχήθην εις τον ιερόν λόφον και έψαυσα τα θεία μάρμαρα!», αναφώνησε μόλις ανέβηκε στην Ακρόπολη· κάπως δύσκολα, στα 85 του· δεν ήταν τότε και τσιμεντωμένος ο ιερός βράχος! Ηρθε προσκεκλημένος και φιλοξενούμενος του διευθυντή του Ωδείου Αθηνών Γιώργου Νάζου, εμβληματική μορφή της ελληνικής μουσικής, συνθέτης και δάσκαλος, κατ’ ουσίαν θεμελιωτής της μουσικής παιδείας στην Ελλάδα (1862 – 1934).
Επιστρέφοντας, αργότερα, από τον Υμηττό, με συννεφιά και απαλό αεράκι, το… είδα ρομαντικός κι άδειασα χώρο από μέσα μου να χωρέσει η μουσική από το θρόισμα των φύλλων…
