Είπα να μην κάνω σήμερα χρονογράφημα, μιας και το ’φερε η κουβέντα στα… δυναστειακά με τον θάνατο του τελευταίου των εν Ελλάδι Γλυξμβούργων. Και λέω «των εν Ελλάδι», διότι ο (βασιλικός) Οίκος Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλίξμπουργκ, κυρίως γνωστός ως Οίκος Γκλίξμπουργκ (παραλιακή πόλη στα όρια Γερμανίας-Δανίας), είναι δανογερμανικός κλάδος του Οίκου Ολντενμπουργκ, μέλη του οποίου βασιλεύουν ή έχουν βασιλέψει, κατά καιρούς, σε Δανία, Νορβηγία, Ελλάδα και κάποια βόρεια γερμανικά κράτη.
Ο πρίγκιπας, τώρα, Χριστιανός, τέταρτος γιος του δούκα Φρειδερίκου Γκλίξμπουργκ, με το Πρωτόκολλο Λονδίνου (1852), ορίστηκε διάδοχος του άτεκνου βασιλιά της Δανίας Φρειδερίκου Ζ’ και έγινε βασιλιάς, ως Χριστιανός Θ’, Νοέμβριο του 1863. Εχει σημασία, διότι ο δεύτερος γιος του, όσο ακόμα ήταν διάδοχος και όχι βασιλιάς της Δανίας, ο Γουλιέλμος, πρωτύτερα, Μάρτιο του 1863, εξελέγη, από τη Β’ Εθνοσυνέλευση, αλλά με τη… συναίνεση των Προστάτιδων Δυνάμεων, βασιλιάς της Ελλάδας, με το όνομα Γεώργιος Α’, μετά την έξωση του Οθωνα (Οκτώβριος 1862) και αφού προηγήθηκε άκαρπη περιφορά του ελληνικού θρόνου σε άλλους Ευρωπαίους τιτλούχους.
Να ξέρουμε και τι μας γίνεται δηλαδή: Ο Γεώργιος έγινε (τοποθετήθηκε) πρώτα βασιλιάς σε ξένη χώρα και μετά… βασιλόπαις στην πατρίδα του. Εγινε δε βασιλιάς υπό όρους, κυριότερος των οποίων (διατηρήθηκε για πολλά χρόνια μυστικός…) ήταν ότι «θα απείχε εχθρικών κατά της Τουρκίας ενεργειών», η Ελλάδα και ο ίδιος. Ορο που ο Οθωνας δεν είχε αποδεχτεί. Πώς βασίλεψε (πενήντα χρόνια δε) ο μακροβιότερος των εν Ελλάδι Γλυξμβούργων; Ενδεικτικά: Μόνο στην πρώτη διετία του άλλαξε πέντε κυβερνήσεις. Πριν συμπληρωθεί 11ετία είχε αλλάξει 21 κυβερνήσεις. Ολες, αυστηρά προσκολλημένες στην Αυλή. Εκλογές, δε, διεξάγονταν υπό συνθήκες απερίγραπτης βίας και νοθείας ανακτορικής εμπνεύσεως!
Δολοφονήθηκε… επισήμως από «αναρχικό ανισόρροπο». Ομως, όλο το χρονικό της δολοφονίας… επιμελώς ενταφιάσθη μαζί του· στο κτήμα Τατοΐου (Δεκέλεια), που αγόρασε το 1871. Αυτά!
