Με συγκίνηση αλλά και με διακριτό δέος αλήστου μνήμης, διάβασα στη «Συντακτών» της Παρασκευής το «παρασκήνιο» του αγαπητού Ολύμπιου Δαφέρμου «Περί ελληνικής δικαιοσύνης». Η οποία «…συνεργάστηκε, εκτός λίγων εξαιρέσεων, άψογα με τη χούντα. Εσκυψε το κεφάλι της μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο, δίχως ντροπή. Συμμετείχε στα στρατοδικεία και καταδίκαζε σε βαριές ποινές αντιστασιακούς…», καταλήγοντας, αφού επισημαίνει πως αποχουντοποίηση στον χώρο της Δικαιοσύνης δεν έγινε, ότι «ο Ντογιάκος είναι η συνέχεια…».
Τώρα που ξαναβάλανε στο τραπέζι την Ιστορία (τους) με βασιλιάδες, αγάδες, δερβισάδες και άλλους έγκριτους… δημοκράτες, αφού επιμένουν, ας τα ακούσουνε. Διότι το θέμα (το δημοκρατικό) δεν είναι να βρίσεις έναν δικαστή είτε εισαγγελέα. Αμα το κάνεις, ο υβρισθείς σε «τυλίγει σε μία κόλλα χαρτί» και σε μπουζουριάζουνε. Το θέμα είναι πώς αμύνεσαι, εσύ, ο απλός πολίτης, άμα σε βρίσει ένας δικαστής είτε εισαγγελέας. Αυτόν ποιος τον δικάζει; Ή μήπως είναι ανεξέλεγκτος;
Προς επίρρωση τώρα όσων υποστηρίζει ο Δαφέρμος: Πέρασα από στρατοδικείο, στα 21 μου, Νοέμβριο του 1967 (πετούσα προκηρύξεις, τις οποίες τύπωνα μόνος, με μελάνι σφραγίδας και σφραγίδα αυτοσχέδια από σαμπρέλα ποδηλάτου· δύο όψεις: «114» και «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»). Ο βασιλικός επίτροπος, στρατιωτικός δικαστής, ταγματάρχης, «λόγω του νεαρού της ηλικίας», πρότεινε δύο χρόνια με αναστολή. Ο πρόεδρος, της τακτικής Δικαιοσύνης (εφέτης, νομίζω, Δουμπόγιας στο επώνυμο, είμαι βέβαιος· δεν ξεχνιέται τέτοιο όνομα!), επέβαλε πέντε χρόνια καταδίκη για παράβαση στρατιωτικής διαταγής (ν. ΔΞΘ΄) και άλλα πέντε για… «ανατροπή πολιτεύματος διά βιαίων μέσων» (αναγκαστικός νόμος 509).
Είναι πλέον βέβαιον, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι η αποχουντοποίηση πέρασε ελάχιστα στον στρατό (κυρίως επειδή θύματα της χούντας υπήρξαν και στρατιωτικοί), κάπως περισσότερο στα ΑΕΙ (κυρίως από την πίεση του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος), σχεδόν καθόλου στην αστυνομία (πλην ίσως της δίκης των βασανιστών), καθόλου στην Εκκλησία, καθόλου στη Δικαιοσύνη. Ενστάσεις δεκτές!
