Ετσι λέγεται αυτή η αγκαλιά του Σαρωνικού, περίπου από το Τουρκολίμανο (που τώρα λέγεται Μικρολίμανο) μέχρι το Δέλτα με τα μέγαρά του και τα πάρκα του στο Κέντρο Νιάρχου (που ήταν παλιά ο Ιππόδρομος): Φαληρικός όρμος. Οι παλιοί Μοσχατιώτες το λέγανε… σατιρικά Μεσοποταμία, μιας και την περιοχή διέσχιζαν τα μοναδικά δύο ποτάμια της Αθήνας, Ιλισός και Κηφισός, με τον ολίγο Ηριδανό, παραπόταμος αυτός του Ιλισού. Και τα τρία σήμερα περίπου στα… αζήτητα.
Τέλος πάντων, καιρό τώρα, περνώντας από τον όρμο με το τραμ, για τον Ηλεκτρικό από το Νέο Φάληρο, βλέποντας το αχανές εργοτάξιο (συνήθως χωρίς εργάτες), ήθελα να ρίξω μια ματιά, να δω πώς είναι τα πράγματα κι από μέσα, μιας και μιλάμε για τη θαλάσσια βιτρίνα της πρωτεύουσας! Πήγα επιτέλους με τη λιακάδα της Πρωτοχρονιάς. Δεν λέω «μελαγχόλησα». Η μελαγχολία είναι το ηπιότερο συναίσθημα που σε καταλαμβάνει αντικρίζοντας ένα χάλι απερίγραπτο. Μέχρι –και σ’ αυτό θα μείνω μόνο– στη μεγάλη προκυμαία, τη μεγαλύτερη, νομίζω, του Σαρωνικού, τη μόστρα της πρωτεύουσας, το κύμα έχει τινάξει σε ορισμένα σημεία το μπετόν.
Εβλεπα τώρα, σε παλαιότερες αναρτήσεις του Ιντερνετ, ότι στο 5ο Συνέδριο Υποδομών & Μεταφορών ITC 2022 (30/5-1/6), ετήσιο γεγονός για τον Τεχνικό/Κατασκευαστικό και Μεταφορικό κλάδο, ο περιφερειάρχης Γιώργος Πατούλης δήλωσε ότι στην περιοχή: «Εχει ήδη ολοκληρωθεί το 97% του φυσικού αντικειμένου, δηλαδή σχεδόν όλες οι υποδομές οι οποίες είναι απαραίτητες για την έναρξη της Β΄ Φάσης». Αν επισκεπτόταν τώρα, εφτά μήνες μετά, την περιοχή, ίσως έκανε σκόντο στο 97%!
Προς επίρρωση, το Παγκόσμιο Ταμείο Φύσης, το WWF Ελλάς (Τάσος Σαραντής, «Συντακτών», 2/1) απέστειλε αναφορά στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, επειδή η Ελλάδα δεν εφαρμόζει καταδικαστική εις βάρος της απόφαση για τις Περιοχές Natura 2000 (υπάγεται ο όρμος), που εξέδωσε το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ενωσης πριν από δύο χρόνια. Εννοήσαμε!
