Σκεφτόμουν χθες, μετά το ξύπνημα μιας Δευτέρας, τη φράση: «άσε, από Δευτέρα…». Ηταν όμως και Δευτέρα και πρώτη Δευτέρα του χρόνου. Οπότε, στο «άσε, από Δευτέρα» είχαν προστεθεί όρκοι και υποσχέσεις… πως ό,τι ανέβαλλες ολόκληρο χρόνο, θα τα κάνεις, μες στο χρόνο που ξεκίνησε και, ήδη, είχε μικρύνει κατά μία μέρα, κατά την οποία δεν τράβηξες γραμμή από όσα… σχεδίαζες όλο τον προηγούμενο χρόνο.
Αν είχαμε τρόπο να βάλουμε σε ντουλάπι όσα υποσχεθήκαμε στον εαυτό μας να κάνουμε «από Δευτέρα» και τα αφήσαμε για την… «άλλη Δευτέρα», ώσπου ξεχάστηκαν, δεν θα χωρούσαμε στο σπίτι από τα ντουλάπια. Τόσο που πια το «άσε, από Δευτέρα» να έχει καταλήξει περίφραση της απραξίας και της αναβολής, που από αναβολή σε αναβολή φτάνει μέχρι τη ματαίωση και -ακόμα χειρότερα- τη λήθη. Φτάνεις να ξεχνάς ώς και τα όνειρά σου, να παγιδεύεσαι μες στη ζωή και στις ανάγκες της ή σε λάθος δρόμους, ώσπου, στο τέλος, χάνεις και τον εαυτό σου· τον κάνεις άσκοπο…
Καλή φίλη, μου ευχήθηκε για τον καινούργιο χρόνο με ευχές του μεγάλου Ζακ Μπρελ. Αντιγράφω: «Σας εύχομαι πάθη, σας εύχομαι σιωπές. Σας εύχομαι να ξυπνάτε με τραγούδια πουλιών και γέλια παιδιών. Σας εύχομαι να σέβεστε τη διαφορετικότητα των άλλων, γιατί είναι σπουδαίο να ανακαλύπτουμε την αρετή και την αξία του καθενός. Σας εύχομαι να αντιστέκεστε στη στασιμότητα, στην αδιαφορία και στ’ αρνητικά της εποχής μας. Τέλος, σας εύχομαι να μην εγκαταλείψετε ποτέ την αναζήτηση, την περιπέτεια, τη ζωή, την αγάπη για τη ζωή, γιατί η ζωή είναι μια θαυμάσια περιπέτεια που κανένας δεν πρέπει να εγκαταλείπει χωρίς να δώσει σκληρή μάχη. Σας εύχομαι ιδιαίτερα, να είστε ο εαυτός σας, περήφανοι γι’ αυτό που είστε, και να χαίρεστε, γιατί η ευτυχία είναι το πραγματικό μας πεπρωμένο».
