Σε φουρτούνες νοσταλγίας μ’ έριξε ο Νίκος Βατόπουλος («Καθημερινή» 9/11) με «Το εκκλησάκι του κτήματος Θων», τον… βραχύσωμο Αγιο Νικόλαο, σχεδόν αθέατο, αναρίθμητα χρόνια αλειτούργητο, Κηφισίας και Αλεξάνδρας∙ ό,τι απέμεινε από το κάποτε κτήμα (και έπαυλη) Θων∙ έργα του Τσίλλερ, τέλη 19ου, αρχές 20ού αιώνα: έπαυλη, που ανατίναξε στα Δεκεμβριανά ο ΕΛΑΣ ως παρατηρητήριο των Εγγλέζων, εκκλησούλα, νομίζω και ο εξαίρετος περιβάλλων κήπος, κοσμημένος με γλυπτά γνωστών καλλιτεχνών. Από… μεταφυσική σεμνότητα ο Νικόλαος Θων έδινε το όνομά του στις εκκλησίες (του)∙ χορηγός και του Αγίου Νικολάου Νεαπόλεως, στην Ασκληπιού!
Σήμερα, στο άλλοτε κτήμα Θων (όπου μεταπολεμικά οικοδομήθηκαν καταστήματα) ορθώνεται ένα ακόμα «μέγαρο babis vovos»∙ αμφιλεγόμενης νομιμότητας, αφού, για να οικοδομηθεί, «πάτησε» πάνω σε ρέμα∙ γεγονός… στοιχειωδώς αυθαίρετο. Στο δε εσωτερικό της εκκλησούλας, όπως είδε, «από αναιμικό άνοιγμα» στην πόρτα, ο Ν. Βατόπουλος, ήταν στοίβα αναποδογυρισμένες καρέκλες, προσθέτοντας: «Είχα διαβάσει ότι ο ναός είχε βιτρό, τι να απέγιναν;». Συγκινήθηκε ωστόσο από μπουκέτο, μαραμένα έστω, τριαντάφυλλα «στο λουκέτο και τη σιδεριά που δένει την ξεχαρβαλωμένη πόρτα».
Το κτήμα Θων αγοράστηκε κάποτε από ευκατάστατο Αιγυπτιώτη, ονόματι Ηλιόπουλο, άκληρο, με δύο, αν καλοθυμάμαι, ανίψια, και απώτερους κληρονόμους ευαγή ιδρύματα (μεγάλη ιστορία!). Η σύζυγος του ενός λεγόταν Ευανθία. Είχαν μια υπηρέτρια στο σπίτι, τη Μεταξία. Η Μεταξία, με τον κουβά, τη σφουγγαρίστρα και τα ξεσκονόπανα, κάθε παραμονή Αγίου Νικολάου νοικοκύρευε το εκκλησάκι∙ ανήμερα, ένας παπάς, συνήθως ο ενοριακός του Αγίου Δημητρίου της Πανόρμου, το λειτουργούσε. Πώς τα ξέρω; Βοηθούσα πότε πότε, πιτσιρίκος, τη Μεταξία…
Υ/Γ. Στο χρονογράφημα «Από Στηλιτικά σε Στυλιτικά», από δική μου αβλεψία, ο Δημήτριος Βούλγαρης («τζουμπές»), πρωθυπουργός επί Στηλιτικών, έγινε Δημήτριος Γούναρης∙ τελευταίος πρωθυπουργός πριν από τη Μικρασιατική καταστροφή, από τους έξι που εκτελέστηκαν ως υπαίτιοι. Σύμπτωση, οι έξι εκτελέστηκαν σαν μεθαύριο, 15 Νοεμβρίου 1922.
-320x213.png)
