Τη γνώρισα την Ειρήνη Παπά. Οχι πολύ και στενά. Αλλά τη γνώρισα. Μιλήσαμε. Αλληλοσυμπαθηθήκαμε. Εχουν τρόπο να τους συμπαθείς, άμα θέλουν, οι μεγάλοι! Και από τότε που έπεσε –που χάθηκε από τον κόσμο και από την ίδια–, φρόντιζα και μάθαινα νέα της· δυστυχώς, δυσάρεστα, όλο και πιο πολύ. Ωσπου έσβησε. Οσο γίνεται να σβήσει ένα αστέρι! Πάντα μένει στον αέρα κάτι από τη λάμψη του…
Φεβρουάριος του 1993, θυμάμαι. Είχα μια ιδέα… φεμινιστική για την Ημέρα της Γυναίκας (8 Μαρτίου), την είπα στον Βλαστάρη και στον Κάσδαγλη της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας» και του (ένθετου περιοδικού ) «Εψιλον», τους άρεσε, την προχώρησα, δημοσιεύτηκε στο πιο κοντινό προς την 8η Μαρτίου «Ε»: Γλυπτά της Αθήνας που αναπαριστούν γυναίκες, φωτογραφημένα τα ίδια αλλά, όπου ήταν δυνατόν, και τα μοντέλα που ποζάρισαν.
Ετσι έπεσα στην Ειρήνη, με την πληροφορία (αδιασταύρωτη, περίπου φήμη) ότι είχε ποζάρει (ολόσωμη ή κεφάλι) στον Βάσο Φαληρέα για Αθηνά στο Πεδίον του Αρεως. Με μεσολάβηση του αξέχαστου φίλου συνθέτη Βασίλη Δημητρίου τηλεφωνήθηκα με τον ηθοποιό Τάκη Εμμανουήλ (αργότερα κάναμε παρέα, απών τώρα και αυτός), κολλητό της Ειρήνης. Με δική του πλέον μεσολάβηση τηλεφώνησα στην Ειρήνη, πρώτη μας επαφή, άνετη, ούτε βεντετιλίκια, τίποτα!
Της εξήγησα τι την ήθελα. Συγκινήθηκε. Δεν βεβαίωσε την πληροφορία μου. Μου είπε όμως ότι, μαθήτρια ούσα, στην Κυψέλη (νομίζω στο 6ο Θηλέων), «με την ποδιά και τη σάκα…» είχε ποζάρει κεφάλι στον Φαληρέα (κοντά στο Πεδίον του Αρεως το ατελιέ του). «Ετρεχα, θυμάμαι, για να προλάβω!» είπε. «Ομως δεν ξέρω αν εγώ είμαι η Αθηνά! Θα χαρώ πολύ να το μάθω από σας!»
Αλλιώς έβλεπα τότε τη δημοσιογραφία και τα πειστήρια ενός σωστού ρεπορτάζ. Με τα τότε κριτήρια, η πληροφορία δεν ήταν δημοσιεύσιμη. Σήμερα έχω αλλάξει άποψη! Είναι και οφειλή στην Ειρήνη!
