Διάβαζα στη χθεσινή «Εφ.Συν.» την επετειακή -25 χρόνια από τότε!- ανταπόκριση από το Βερολίνο της Κατερίνας Οικονομάκου: «Πάρτι για το Τείχος με ανοιχτές πληγές».
«Πίσω από την Πύλη του Βρανδεμβούργου, λίγα μέτρα μακριά από εκεί που πουλούσαν στα παιδιά αναμνηστικά λευκά μπαλάκια…» παρατηρεί η συνάδελφος σε μια δραματική, σολωμική, αντίθεση (τι γινόταν άραγε λίγα μέτρα από κει που τα παιδιά αγόραζαν παιχνίδια;), «η υπηρεσία των Αρχείων της Στάζι είχε στήσει περίπτερο που ήταν γεμάτο κόσμο. Είκοσι πέντε χρόνια μετά… οι Γερμανοί δίπλα μου συμπλήρωναν αιτήσεις να κοιτάξουν τον φάκελό τους ή τον φάκελο μέλους της οικογένειάς τους». Συνταρακτικό!
Αξιοθέατο, η αυτού εξοχότης ο… εαυτός μας! Πώς, σε ποια κατάστιχα, με ποιες ιδιότητες, ποιες υποψίες και ποιες βεβαιότητες είχε κατατάξει, τότε, στις μυστικές υπηρεσίες του τους Ανατολικογερμανούς ένα κομματικής απολυταρχίας καθεστώς. Διότι, συνεχίζει η ανταπόκριση, το καθεστώς δεν ήταν μόνο του (κανένα καθεστώς δεν είναι «μόνο του», αλλιώς τι καθεστώς θα ήταν!). «Είχε συνεργούς πολλούς χιλιάδες συμπολίτες μου» παρατήρησε ηλικιωμένος. Υπολογίζεται πως ένας στους επτά Ανατολικογερμανούς, εκών-άκων, αυτοβούλως ή εκβιαζόμενος, ήταν πληροφοριοδότης της Στάζι. Θυμάμαι εκείνη τη συγκλονιστική ταινία «Οι ζωές των άλλων» που κάποιοι τη βρήκαν… υπερβολική!
Σε παράλληλη πορεία, σαράντα χρόνια πριν από την πτώση του Τείχους. Αλλη Γερμανία. Εθνικοσοσιαλιστική: «φυλετικής υπεροχής», «φυλετικής υγιεινής»… ανάγνωσμα. Προδημοσίευση («Καθημερινή» 9/11) του βιβλίου της Γουέντι Λόουερ «Οι Μαινάδες του Χίτλερ – Ο ρόλος των Γερμανίδων στα πεδία θανάτου των ναζί» (Μεταίχμιο). Ερευνα ετών∙ απανθρωπιά χωρίς όρια: Ως «νύφες των SS», για την αναπαραγωγή ανώτερου φυλετικά είδους, περίπου 240.000 Γερμανίδες… εμπλούτισαν τη νέα «φυλετική αριστοκρατία». Το ειδεχθέστερο: Στα εγκλήματα ευθανασίας σε άσυλα πνευματικά και σωματικά αναπήρων και στα ιατρικά πειράματα σε στρατόπεδα πρωτοστάτησαν –και… διέπρεψαν ως δολοφόνοι!– οι Γερμανίδες νοσοκόμες! Πρώτη μεταξύ ίσων… η διαβόητη Παουλίνε Κνάισλερ…
