Καταναλωτές εγκάθειρκτοι

Μεσημεράκι στο κέντρο και λιγούρα. Λιμπίστηκα μια τυρόπιτα και θυμήθηκα το, προ αμνημονεύτων ετών, καλύτερο τυροπιτάδικο της περιοχής· ουρά ο κόσμος, τότε. Τώρα, τόσο κακό πράγμα είχα χρόνια να φάω! Πέταξα την τυρόπιτα στη δεύτερη μπουκιά. Θυμήθηκα το Πανεπιστήμιο· όταν, στα στοιχειώδη του εμπορικού δικαίου, κάναμε το «περί φήμης και πελατείας…». Σήμερα, πάει και η φήμη, όπου να ’ναι θα πάει κι η πελατεία. Δεν ξέρω και πολλούς που να είναι περήφανοι για τα προϊόντα τους. Ασε που δεν είναι καν προϊόντα τους. Αλυσίδες τα βγάζουν. Μας έχουν αλυσοδέσει· καταναλωτές εγκάθειρκτοι γίναμε.

Παιδιά, στις γειτονιές που μεγαλώσαμε, οι μεγαλύτεροι μας δασκαλεύανε πώς να ψωνίζουμε και πώς να ξεχωρίζουμε το καλό από το κακό. Τα στοιχειώδη (δεν υπήρχε και το σημερινό «δάσος» προϊόντων), αλλά χρήσιμα, για «πεταμένα λεφτά» και «ρίχτες στο ζύγι». Ακόμα τα θυμάμαι. Γεράσαμε και μυαλό δεν βάλαμε. Και πώς, αλήθεια, να επιλέξεις μια τυρόπιτα, όταν τη βλέπεις μια χαρά στο ταψί από τη βιτρίνα! Είναι και οι… ψευδαισθήσεις.

Κάποτε είχε γίνει μία κίνηση, εκπαιδευτική: πώς να περάσει στην εκπαίδευση μάθημα/άσκηση επιλογής ποιοτικών προϊόντων· πώς τα παιδιά να ξεχωρίζουν την καλή από την κακή ποιότητα, από τα παπούτσια μέχρι το σάντουιτς, την τυρόπιτα, τα αναψυκτικά και –το κυριότερο– τα snacks. Θα το πρότεινα στην κ. Κεραμέως, αλλά με τόσα που έχει στο κεφάλι της, στην αγωνία της να μάθουν γράμματα τα Ελληνόπουλα, δεν θα ήθελα να της προσθέσω έναν ακόμα μπελά.

Αλλωστε και τα σχετικά ευρωπαϊκά προγράμματα μαθημάτων «κατανάλωσης» (κάτι «ψελλίσανε» και στα δικά μας σχολεία, διαδικτυακά, τον Μάρτιο), με εκπνοή το 2030 έχουν στόχο την εξοικονόμηση τροφίμων και την αποφυγή σπατάλης. Πολύ μακριά από αγωγή κατανάλωσης και κλίμακες ποιοτήτων. Πολύ μακριά από σχολεία ανοιχτά στην κοινωνία και στα προβλήματά της.