Τα άθλια πάθη της λογικής

Μεγάλη Εβδομάδα από σήμερα, είπα… μιας και η βδομάδα αναφέρεται στα άγια πάθη του Χριστού/Θεανθρώπου, να γράψω για τα άθλια πάθη της λογικής του ανθρώπου, για τα οποία, αλίμονο, δεν διακρίνεται ελπίδα ανάστασης. Οπως είχε πει, παραμονές του προηγούμενου ευρωπαϊκού πολέμου, του Δεύτερου, μια καθαρή τότε συνείδηση, ο Γερμανός στοχαστής Εντμουντ Χούσερλ: «Χάθηκε από τους Ευρωπαίους ηγέτες η γενναιότητα της λογικής». Λίγο μετά ξεσπούσε ο πόλεμος. Ευτυχώς για τον ίδιο, δεν πρόφτασε την επιβεβαίωση της διάγνωσής του στα πενήντα εκατομμύρια των νεκρών.

Θεωρώ λοιπόν μέγα πάθος της λογικής, ανυπολόγιστη προσβολή της και συγχρόνως προσβολή στον ανθρωπισμό, πρώτον την αξίωση του Ουκρανού πρέσβη προς τη διεύθυνση του Konzerthaus της Βιέννης, σε συναυλία του Θόδωρου Κουρεντζή με τη MusicAeterna υπέρ της Ουκρανίας, με τίτλο «Ενα σημάδι ελπίδας και ειρήνης», να μη μετέχουν Ρώσοι καλλιτέχνες της ορχήστρας, και δεύτερον, την ικανοποίηση της αξίωσης του Ουκρανού πρέσβη από τον διευθυντή του Konzerthaus.

Πέρα από την «ελπίδα» και την «ειρήνη», που θα έλεγε κανείς, τέτοιες ζοφερές μέρες, πως είναι… ρητορικά, ούτε καν συλλογίστηκαν, Ουκρανός πρέσβης και Αυστριακός διευθυντής καλλιτεχνικού οργανισμού, τι διακινδύνευαν, από το καθεστώς Πούτιν, οι Ρώσοι καλλιτέχνες που αποφάσισαν –για λόγους ανθρωπισμού και αλληλεγγύης· ίσως και άδηλης… εναντίωσης στον Πούτιν– να συμμετάσχουν σ’ αυτή τη συναυλία!

Αυτομάτως έρχεται στη σκέψη η Ελένα Κοβάλσκαγια, καλλιτεχνική διευθύντρια του κρατικού θεάτρου Μέγιερχολντ της Μόσχας, που διαμαρτυρόμενη για την εισβολή στην Ουκρανία, παραιτήθηκε, 25 Φεβρουαρίου, αναρτώντας στο fb: «… αδύνατον να δουλεύει κανείς για έναν δολοφόνο και να πληρώνεται από αυτόν»! Ποιος τη σκέφτηκε! Οσο για τον τιμώμενο σήμερα Μέγιερχολντ, πρωτοπόρος σκηνοθέτης στην εποχή του (1874–1940), βασανίστηκε και εκτελέστηκε, επί Στάλιν, το 1940 για «αντεπαναστατικά εγκλήματα» και αποκαταστάθηκε… μετασταλινικά, το 1955! Πού το πάει η ουκρανική ηγεσία;..