Ισως αυτός θα είναι και ο τίτλος ταινίας, που τη βλέπω να γίνεται οπωσδήποτε, πιθανόν και σύντομα, στις ΗΠΑ. Ταινία, αφιερωμένη στο σύγχρονο, μετα-βιομηχανικό προλεταριάτο των υπηρεσιών (του τριτογενούς τομέα, όπως λέγαμε στα παλιά θρανία), εντελώς διαφορετικού από το βιομηχανικό προλεταριάτο στους «Μοντέρνους καιρούς» του μεγάλου Σαρλό. Τότε –Μεσοπόλεμος– ήταν οι αλυσίδες παραγωγής, τώρα –πόλεμος και πανδημία και γενική σύγχυση– είναι οι αλυσίδες διανομής.
Ομως, και τότε και τώρα, κοινές οι ανάγκες όσων έχουν μόνη «παραγωγική δύναμη» την εργασία τους, το μεροκάματο: απασχόληση – ασφαλείς συνθήκες εργασίας – ευπρεπείς αποδοχές. Οπως περίπου και στη χώρα μας, στην επίκαιρη πανελλαδική απεργία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Αιτήματα: αύξηση μισθών – αντιμετώπιση της ακρίβειας – αξιοπρεπής διαβίωση· σύνθημα: «Ο μισθός δε φτάνει, ο λογαριασμός δε βγαίνει».
Ο Κρις Σμολς λοιπόν και ο Τζέραλντ Μπράισον, δυο μετα-βιομηχανικοί προλετάριοι, Αμερικανοί, Αφροαμερικανοί, Νεοϋορκέζοι, νέοι (υποθέτω, μια και ο πρώτος είναι 33 χρόνων, πατέρας δυο παιδιών), εργάτες στην οικονομική… υπερδύναμη διανομής Amazon, αφού, προ δυο ετών, με το ξέσπασμα της πανδημίας, πρωτοστάτησαν στην ίδρυση συνδικάτου (του πρώτου στην ιστορία της Amazon, πασίγνωστης για φοροαποφυγές και ποικίλες… μεταμορφώσεις), διαβλήθηκαν, συκοφαντήθηκαν, απολύθηκαν και όλα τα… ευγενή συνακόλουθα. Εντέλει κατόρθωσαν το «φερόμενο» ως ακατόρθωτο: «Και εγένετο συνδικάτο της Amazon» (Μπάμπης Μιχάλης, «Εφ.Συν.», 4/4), στις εγκαταστάσεις της (αποθήκες) στο Στέιτεν Αϊλαντ Νέας Υόρκης· μη φανταστούμε τίποτα… αποθηκούλες· περί τις 5.000 οι εργαζόμενοι: 2.654 υπέρ, 2.131 κατά της δημιουργίας συνδικάτου.
Και το χιούμορ, η φρεσκάδα της νιότης, η ελπίδα. Σχολίασε τη νίκη ο Σμολς ευχαριστώντας τον ιδρυτή, πρώην διευθύνοντα σύμβουλο της Amazon, δεύτερο πλουσιότερο άνθρωπο στον κόσμο, Τζεφ Μπέζος. Τον ευχαρίστησε, γιατί: «Οσο αυτός ταξίδευε στο Διάστημα (σημ. πέρσι τον Ιούλιο, με δικό του πύραυλο…), βρήκαμε την ευκαιρία να οργανώσουμε το συνδικάτο μας στη Γη»!
