Εκκολάπτω και εκκολαπτήριο

«… Θα ήταν λάθος, πιστεύω, η ευρεία σύσκεψη –στην οποία κάλεσε χθες τις αθλητικές ενώσεις ο υφυπουργός Αθλητισμού με θέμα την “αντιμετώπιση της βίας στο χώρο του αθλητισμού”– να περιορίστηκε σε αθλητικά πλαίσια (“προκάτ” προτάσεις για πρόληψη-καταστολή, εφαρμογή σχετικής νομοθεσίας κ.λπ.) και να μην εκτάθηκε σε κάποιες κοινωνικές παραμέτρους που αφορούν τη βία των νέων εν γένει, της οποίας μαζική εκδήλωση είναι, νομίζω, η “βία στα γήπεδα” […] Φοβάμαι ότι αυτοί οι νέοι (οπαδοί) που συνεπλάκησαν αφήνοντας πίσω έναν νεκρό και οχτώ τραυματίες αποτελούν μόνο “κορυφή παγόβουνου”…».

Αυτά σημείωνα στην «Ελευθεροτυπία» (4.4.2007) σχολιάζοντας τα αιματηρά γεγονότα (29.3.2007) –οπαδοί εναντίον οπαδών, με… κλεισμένο ραντεβού!– στη λεωφόρο Λαυρίου, που αποδείχτηκαν… ραντεβού θανάτου για τον 22χρονο Μιχάλη Φιλόπουλο. Πέρασαν χρόνια δίσεχτα και μήνες οργισμένοι κι έπεσε (πάλι) το θανατικό… όμως, αυτή τη φορά όχι με ραντεβού, αλλά με… παγανιά (αιφνιδιασμό) θανάτου. Συμμορία οπαδών –τις οίδε με τι τοξίνες «χαπακωμένη»– αφαίρεσε τη ζωή του 19χρονου Αλκη Καμπανού, με μαχαιριά 23χρονου φερόμενου ως δράστη, του οποίου η δίκη για απόπειρα σε ίδιο έγκλημα αναβάλλεται επί τριετία. Αφορμή; Η απάντηση στο ερώτημα: «Τι ομάδα είσαι ρε;», ισοδύναμη με σφαίρα σε ρωσική ρουλέτα…

Εδώ στην οθόνη πέφτει black, μαύρο, κατάμαυρο… Τι να σχολιάσεις! Εδώ μας λέγανε (ή μας άφηναν να εννοήσουμε…) για ανοσία της αγέλης και με το φονικό της Θεσσαλονίκης βρεθήκαμε μπροστά σε… ανόσιες αγέλες που ξερνάνε τον (κ)οπαδικό τους ρατσισμό, κάτι σαν «φυλετική ανωτερότητα», προκαλώντας θανάτους ανυπεράσπιστων «διαφορετικών». Δηλητηριασμένοι από «τοξίνες» μέχρι το άδειασμα της ψυχής τους. Περιφερόμενα φονικά όπλα απασφαλισμένα.

Δυο λέξεις με απασχολούν από το βράδυ του φονικού στη Χαριλάου: το ρήμα εκκολάπτω και το ουσιαστικό εκκολαπτήριο. Τα ξέρουν. Αλλά σωπαίνουν. Ητανε να περάσει αυτόφωρο επικεφαλής συνδέσμου και δεν εμφανίστηκαν στο δικαστήριο οι μάρτυρες αστυνομικοί…