Το ότι η κυβέρνηση παλινωδεί στο θέμα των μέτρων για τον κορονοϊό, δεν θέλει και φιλοσοφία για να το καταλάβει κανείς: Λέει και ξελέει, πιάνει κι αφήνει, ανακοινώνει και ανακαλεί, προαναγγέλλει, αλλά για αργότερα. Αυτή τη στιγμή, είμαστε στον αστερισμό της 3ης Ιανουαρίου 2022. Τότε, λέει, θα ανακοινωθούν κάποια (νέα ή παλιά) μέτρα. Αλλά και πάλι με κάποιες εξαιρέσεις, που και πάλι τότε θα δούμε πώς πάνε τα πράγματα, με τον Δέλτα και τον Ομικρον και, γενικά, βλέποντας και κάνοντας.
Αυτή η πολιτική, η τακτική, αυτός ο τρόπος ονομάζεται, από αμνημονεύτων ετών, παλινωδία. Την ονόμασα στον τίτλο «λέξη αφανή», γιατί, ενώ ως τρόπος είναι πασιφανής: αυτό κάνει η κυβέρνηση, παλινωδεί. Εντούτοις, τα φιλοκυβερνητικά έντυπα και sites την έχουν εξαφανίσει. Δημοσιεύουν μεν φαινόμενα παλινωδιών –πού να κρυφτούν άλλωστε. ο κόσμος το ’χει τούμπανο–, αλλά η λέξη αποφεύγεται, άγνωστο γιατί. ίσως επειδή εκθέτει! Δεν εκθέτουν δηλαδή οι παλινωδίες την κυβέρνηση, αλλά η λέξη την εκθέτει.
Τέλος πάντως, η λέξη, στο ξεκίνημά της –πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια και βάλε–, ήταν μια δίκαιη και ταιριαστή στα τότε χρηστά ήθη επανόρθωση. Ανάγεται στον λυρικό ποιητή Στησίχορο, από την Ιμέρα της Σικελίας (7ος–6ος αιώνας), διάσημος τραγουδοποιός στην εποχή του, βιρτουόζος στη λύρα και την κιθάρα. Που κάποτε έγραψε ένα τραγούδι (μία ωδή), όπου καθύβριζε την Ωραία Ελένη. Φαίνεται πως την αδίκησε την κυρία. Η ωδή ήταν εντελώς fake. Για τιμωρία τυφλώθηκε (μια χαρά τα κάνανε οι αρχαίοι!). Φιλοτέχνησε μία νέα ωδή (παλιν-ωδία), με την οποία αποκαθιστούσε την αλήθεια και την τρωθείσα τιμή της πανωραίας της μυθολογίας. Και της ύβρεως αρθείσης, ήρθη και η ποινή: Ξαναβρήκε ο άνθρωπος το φως του!
Τα λες τώρα που χάθηκε η συγγνώμη και δεν σε πιστεύουν! Κατάντια…
