Πείνασα μεσημεριάτικα στην Ακαδημίας. Πήρα πίτα με γύρο για το δρόμο και, από Ασκληπιού μέχρι να στρίψω Χαριλάου Τρικούπη, μου κάθισε στο λαιμό: τρία ζευγάρια μάτια, δύο επαιτών και ένα άστεγου, με έκαναν να νιώσω κάτι σαν αυτό που ίσως είχε νιώσει ο Παλαμάς, βαρυχειμωνιά, αναλογιζόμενος τους ανήμπορους, όταν απολογιόταν: «Ντρέπομαι για τη ζέστα μου και για την ανθρωπιά μου».
Μπορεί να φτάσαμε στο «και πέντε» με ένα δημοψήφισμα-ζαριά μπροστά μας. Αλλά και η ετέρα πλευρά έκανε επιδείξεις κυνισμού. Οπως το λεχθέν από τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ντόναλντ Τουσκ, στον Αλέξη Τσίπρα: «Το παιχνίδι τελείωσε» («The game is over»), στον οποίο ο Ελληνας πρωθυπουργός απάντησε δεόντως: ενάμισι εκατομμύριο άνεργοι, τρία εκατομμύρια φτωχοί, χιλιάδες οικογένειες με μόνο εισόδημα τη σύνταξη των παππούδων… «Αυτό δεν είναι παιχνίδι». Δεν είναι παιχνίδι να ντρέπεσαι τα μάτια του άλλου, όταν τρως ένα σουβλάκι.
Και τι θέλουνε και μας φτάσανε στο «μη παρέκει»; Θέλουνε να κλείσουν την αριστερή παρένθεση; Για να πάμε πού; Μήπως, στη δεξιά αγκύλη και αγκύλωση; Διότι περί αυτού πρόκειται: οι αρθρώσεις Ευρωπαϊκής Ενωσης και Ευρωζώνης, με τους διάφορους «Τουσκ»(οτωμού), έπιασαν άλατα και πάσχουν από δυσκαμψία. Διότι σήμερα μπορεί να είναι η Ελλάδα πρώτο όνομα στην κρίση. Αλλά αύριο θα είναι η Ισπανία, η Ιταλία… μεθαύριο μια άλλη χώρα… Ποια Grexit και αηδίες. Εάν συνεχίσουν έτσι, σύντομα θα έχουμε Euroxit: η Ευρώπη θα φύγει από την… Ευρώπη!
Πάντως, σε κάθε περίπτωση, γενικώς, είναι υπερεκτιμημένη ιδέα το δημοψήφισμα και εσφαλμένη η άποψη ότι θέλει θάρρος να το κάνεις. Μάλλον… εσχατολογική πολιτική πράξη είναι, του «μη παρέκει», με παμπάλαιες αμφισβητήσεις συνταγματικής και δημοκρατικής τάξης. Κυρίως, η στάση του πολίτη απέναντί του δεν είναι, ντε και καλά, συνάρτηση αξιοπρέπειας. Στηρίζεται σε άλλες αξίες η αξιοπρέπεια, ευτυχώς ακόμα…
