Νομίζω το παρατράβηξε η κυβέρνηση με την υπερψήφιση –από την κοινοβουλευτική της πλειοψηφία– του νομοσχεδίου για τις αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα. Ιδίως με το διαβόητο άρθρο 36 περί «ψευδών ειδήσεων», που δεν είναι παρά η φενάκη για επικείμενες παραβιάσεις στην ελευθερία του λόγου. Αρθρο που καταψήφισε ακόμα και το Κίνημα Αλλαγής, το οποίο επέδειξε μια παράδοξη… ελαστικότητα στην ψηφοφορία διά του επισήμου «παρών». Αρθρο του οποίου ζήτησε την απόσυρση το επαγγελματικό σωματείο των δημοσιογράφων, η ΕΣΗΕΑ.
Τι μας είπε λοιπόν ο υπουργός Δικαιοσύνης επί του συγκεκριμένου άρθρου; Οτι με τις αυστηρές κυρώσεις που θα επιβάλλονται στο εξής για τις «ψευδείς ειδήσεις», «όσο και να αισθάνεται κανείς την απειλή ότι παραβιάζεται η ελευθερία του λόγου, άλλο τόσο παραβιάζεται το δικαίωμα του πολίτη στην αληθινή ενημέρωση». Για να το δούμε! Υπάρχει μια σύζευξη εδώ, ένας συσχετισμός, πιστεύω δόλιος· εκτός εάν δεχτούμε ότι ο υπουργός είναι αφελής. Συσχετίζει ο υπουργός «ελευθερία του λόγου» με «αληθινή ενημέρωση». Συσχετίζει δηλαδή κάτι υπαρκτό, την ελευθερία του λόγου, που όμως μπορεί να καταργηθεί, επειδή ακριβώς είναι υπαρκτή, με κάτι θεωρητικό, άρα εκ των πραγμάτων ανύπαρκτο, την αληθινή είδηση, που από τη φύση της είναι αδύνατον να οριστεί. Ποιος θα πει ποια και πώς είναι μια αληθινή είδηση! Ο υπουργός; Κάποια επιτροπή που ο ίδιος θα ορίσει;
Τίποτα από όλα αυτά. Ο στόχος είναι διαφανέστατος και είναι η ελευθερία του λόγου, που τη φοβούνται όλες οι εξουσίες, όλων των εποχών και των καθεστώτων και που δεν μπαίνει στο ίδιο σακί με καμία αληθινή είδηση. Κι αν ο υπουργός και η κυβέρνησή του θεωρούν την αληθινή ενημέρωση δικαίωμα του πολίτη. Υψιστο δικαίωμα του πολίτη είναι η ελευθερία του λόγου. Χωρίς ελευθερία του λόγου δεν υπάρχουν αληθινές ειδήσεις!
