Εμπρός για μια Ελλάδα νέα…

Μιλάμε τώρα γενικά. Οι τυχόν ομοιότητες είναι συμπτωματικές. Αν και τώρα πια, έτσι όπως εξελίχθηκαν οι επιστήμες ούτε το γενικό είναι γενικό ούτε το τυχαίο, τυχαίο ούτε οι συμπτώσεις, συμπτώσεις. Οι Γάλλοι, που μας πούλησαν προσφάτως και τα Rafale, αυτό το λένε déjà vu και το προφέρουν ντεζαβί, αλλά το «βι» με σουφρωμένα χείλια, σαν να τρως γλυκό περγαμόντο, μη σου τρέξει το σορόπι στο τέλος.

Οπερ déjà vu, σημαίνει ξαναϊδωμένο: αυτό το έργο -σαν κάπου να θυμάμαι…- το έχουμε ξαναδεί. Πώς λέγανε τότε, πριν από τον μεγάλο Ξεσηκωμό, οι πρόγονοι: Πάλε με χρόνια με καιρούς, πάλε δικά μας θα ’ναι; Ετσι και τώρα οι επίγονοι, θα μπορούμε, άφοβα, να λέμε: Οπως και τότε, πριν από χρόνια και καιρούς ξανά παρέα κι εμπρός για μια Ελλάδα νέα..

Ητανε μια φορά κι έναν καιρό γραφικός ταβερνιάρης σε ρουμελιώτικο χωριό ορεινό, λάτρης της καθαρεύουσας! Καλοκαίρι και του λείπανε οι ντομάτες. Πού να τις βρει και τι να πει στους πελάτες που, λίγο στην πλάκα, λίγο στα σοβαρά, επιμένανε στην ντοματοσαλάτα. «Αι ντομάται απωλέσθησαν κύριοι ένεκα η λειψανδρία…»… αιτιολόγησε. Ηθελε να πει ο έρμος… λειψυδρία· έλειψε το νερό, χάθηκαν οι ντομάτες!

Το θυμήθηκα μετά από πολλά χρόνια, γιατί αυτές οι αναπαλαιώσεις και τα εντός και πάλι εντός και επί τ’ αυτά, ούτε ονόματα δεν αλλάζουν… μου γεννήσανε την απορία: πώς παρασκευάζεις ντοματοσαλάτα σήμερα με τόση λειψανδρία! Μάλλον προς πατατοσαλάτα το βλέπω να διαμορφώνεται το μενού: Ο Μητσοτάκης του Μητσοτάκη, ο Παπανδρέου του Παπανδρέου του γερο-Παπανδρέου, ο Καραμανλής (ανιψιός αυτός) του Καραμανλή (που θυμήθηκε τώρα και τον δακτύλιο στα γιωταχί· εδώ ο κόσμος χάνεται…). Και να σκεφτείς πως οι Λουδοβίκοι στη Γαλλία -το déjà vu που λέγαμε- φτάσανε στους δεκάξι… Λες;..