Εμπνεύστηκα τον σημερινό τίτλο από το φανταριλίκι. Ασκήσεις ακριβείας ήταν (είναι ακόμα νομίζω) είδος επίδειξης, όπου συντονίζεται το σώμα του φαντάρου με το όπλο του (τυφέκιον Μ1, έτσι το έλεγαν τότε), όπου πρωταγωνιστεί το όπλο, αλλά βέβαια εξαρτάται απόλυτα από το φαντάρο. Διότι εκτός από το συντονισμό απαιτείται μεγάλη επιδεξιότητα, που επιτυγχάνεται με συχνές ασκήσεις και πρόβες. Μια παράσταση είναι εν ολίγοις που αποσπά και χειροκροτήματα ανάλογα του βαθμού επιτυχίας· ή προκαλεί αμηχανία και γέλια σε περίπτωση αδεξιότητας.
Εάν βέβαια στη δεύτερη λέξη του τίτλου μετέθετα τον τόνο και από ακριβείας το έκανα ακρίβειας, τι θα γινόταν; Πρώτον, θα άλλαζε το περιεχόμενο: θα έβγαινε από τα έμπεδα του στρατού και θα έμπαινε στα πεδία της οικονομίας. Δεύτερον, δεν θα δικαιολογούνταν η πρώτη λέξη. Καθόσον ασκήσεις ακριβείας γίνονται, ασκήσεις ακρίβειας δεν γίνονται. Ή μήπως γίνονται; Μήπως το λογοπαίγνιο που επιχειρώ να σκαρώσω μεταξύ ακριβείας και ακρίβειας, παρότι δείχνει να του λείπει η ακρίβεια, δεν είναι και τόσο ανακριβές, για να ακριβολογούμε;
Είναι πάντως ιδιότυπη λέξη η ακρίβεια. Αφενός έχει διττή σημασία: άλλο η ακρίβεια στο ραντεβού π.χ. και άλλο η ακρίβεια στο πετρέλαιο ξανά π.χ. Μόνη εξαίρεση από όσα μπόρεσα να σκεφτώ, το ρολόι, που μπορεί να έχει και ακρίβεια στην ώρα και ακρίβεια στην τιμή. Μόνος τρόπος να ξεχωρίσεις την ακρίβεια (του ραντεβού) από την ακρίβεια (στην τιμή) είναι να μεταφέρεις τον τόνο πηγαίνοντας από την ονομαστική στη γενική. Εκεί δεν μπορείς να πεις: ραντεβού ακρίβειας, αλλά ούτε και ασκήσεις ακρίβειας.
Ομως κάτι που γίνεται (και αυτό ακριβώς πάει να γίνει… πάνε να κάνουν αυτή την ώρα) είναι μία γυμναστικούλα (άσκηση, προθέρμανση…) περί την επερχόμενη ακρίβεια τιμών, ώστε να μη μας πέσει βαρύ το ραντεβού με το «τσουνάμι» της ακρίβειας…
