Ρητορείες χωρίς μέτρο και επίγνωση

Και οι ρητορείες, νομίζω, ακόμα και στην πιο ακραία μορφή τους, την καταστροφολογία, πρέπει να έχουν τα όριά τους: μέτρο και επίγνωση. Δεν μπορεί, από περισσή αυταρέσκεια ή από καλπάζουσα ανοησία, να βγαίνουν κάποιοι, ιδίως από το βήμα της Βουλής, προπαντός οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι κομμάτων, να εκστομίζουν μεγαλοστομίες κάνοντας αναγωγές και αντλώντας παραδείγματα από μαύρες σελίδες της Ιστορίας του τόπου, με την ευκολία (και την ανευθυνότητα) περιπάτου.

Και ναι μεν η συναίνεση, όπως και με τους όρους που την προέβαλε, στην κοινοβουλευτική συνεδρίαση της Τρίτης, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκος Φίλης, μπορεί να μην έγινε αποδεκτή από κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους άλλων κομμάτων (εν προκειμένω: Ν.Δ., Ποταμιού και ΠΑΣΟΚ – προχθεσινή «Εφ. Συν.»), οι οποίοι έθεσαν –και ορθώς– δικούς τους όρους και προϋποθέσεις.

Ομως από το σημείο αυτό μέχρι να επιχειρηματολογήσουν: ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ν.Δ., Κυριάκος Μητσοτάκης, πως «η χώρα βρίσκεται στο χείλος της χρεοκοπίας και δεν αντέχει έναν τρίτο εθνικό διχασμό», και η κοινοβουλευτική εκπρόσωπος του Ποταμιού, Αντιγόνη Λυμπεράκη, ότι (ενδεχόμενη) «αποτυχία που θα χρειαστεί να διαχειριστούμε, θα είναι αντίστοιχη μιας Μικρασιατικής Καταστροφής», νομίζω πως η απόσταση είναι τεράστια.

Λυπάμαι, αλλά οι δύο εθνικοί διχασμοί και η Μικρασιατική Καταστροφή, που βύθισαν για χρόνια τη χώρα σε πάθη, διαιρέσεις, αιματοχυσίες και συμφορές, με ανεξίτηλα, ακόμα και τώρα, σημάδια, δεν προσφέρονται για τραπουλόχαρτα σε ρητορικές πασιέντζες, που τα φυλάει στη μέσα τσέπη ο κάθε φιλόδοξος πολιτικός και τα ανασύρει, οσάκις νομίζει ότι έτσι αποστομώνει αντιπάλους.

Οι εθνικοί διχασμοί και οι εθνικές καταστροφές είναι οι ναοί της Ιστορίας μας, στους οποίους πρέπει κανείς να προσέρχεται με ευλάβεια, κατανόηση, συγγνώμη και αυτογνωσία. Δεν είναι παζάρια, όπου μπορεί κανείς να εκθέτει προς πώληση τη μικροπολιτική του πραμάτεια. Κρίμα, όχι που τα είπαν, αλλά που μάλλον δεν κατάλαβαν τι είπαν!