Από προσωπικό ημερολόγιο: «Δευτέρα, 26 Απριλίου 2021, 5.45 π.μ. Υπνος καλός. Μάζεψα το σπίτι. Εκανα χλιαρό ντους. Εφτιαξα έναν ωραίο καφέ στο ανοιχτό μπρίκι (έχω και κλειστό), καϊμακλίδικο. Λέω “ωραίο”, γιατί ένας καφές δεν είναι πάντα ο ίδιος. Αυτό το πιστεύουν όσοι πίνουν καφέ από συνήθεια. Ενας καφές, για να είναι ωραίος, πέρα από συνταγές, που είναι κάτι στατικό, θέλει και τη δυναμική της επιθυμίας, εκείνη τη στιγμή να πιεις έναν ωραίο καφέ. Ιδίως όταν τον παρασκευάζεις ο ίδιος και δεν είναι της μηχανής, της μεζούρας και της παστίλιας· αν και εκεί υπάρχουν διαφορές, όμως άλλου επιπέδου.
»Τέλος πάντων, έφτιαξα καφέ. Βγήκα στη βεράντα. Ζωηρό το φεγγάρι, να δύει πίσω από την πολυκατοικία, αριστερά από την Ακρόπολη. Καιρός, αναμφιβόλως της ανοίξεως, όπως θα έγραφε ο Εμπειρίκος. 11 βαθμοί στο Παγκράτι, 6 στον Υμηττό, 11 και στον Λαύκο.
»Τηλεφώνησε χθες ο φίλος που φροντίζει το σπίτι. Ηταν στο σπίτι. Εβρεχε τις προηγούμενες μέρες στο χωριό δυνατά. Πέρασε να ελέγξει. Ολα στη θέση τους, ανθηρά… η πασχαλιά στην αυλή, τα μαρούλια και τα κρεμμυδάκια στον μπαξέ σε ώριμη ηλικία για Πάσχα· μόνο που θα λείπει το Πάσχα! Πάντως το χωριό άρχισε κάπως να κινείται· ιδίως από ντόπιους που δεν μένουν πια μόνιμα και από “ξένους” με σπίτια στο χωριό· κάποιοι έχουν κάνει και μεταδημότευση· είναι πλέον και επισήμως “ντόπιοι”.
»Ξαναμπήκα στο σπίτι, αποφασισμένος να βάλω πλυντήριο με την επιστροφή από τον Υμηττό και να φτιάξω πράσα α λα πολίτα για το μεσημέρι. Κάθισα στο γραφείο, άνοιξα το laptop, εμφανίστηκε στην οθόνη ειδυλλιακή εικόνα με καταρράκτες από την Κόστα Ρίκα. Ρούφηξα την πρώτη γουλιά καφέ, που είναι το άπαν του καφέ. Τον είχα πετύχει!»
ΥΓ. Αντί άλλων ευχών: Υγεία. Μόνο.
