«Πώς πάει;», ρώτησα χθες το πρωί συνοδοιπόρο στον Υμηττό. «Πώς να πάει; Περιμένω… Ολοι σήμερα περιμένουμε!». Πράγματι, όλοι σήμερα περιμένουμε το αύριο, το μεθαύριο της συμφωνίας, μιας συμφωνίας τέλος πάντων, που θα αναστείλει –μέχρι τον Σεπτέμβριο, μέχρι τον άλλο Σεπτέμβριο;..– το καθημερινό «μαρτύριο της σταγόνας». Που μας κάνει να βλέπουμε ξανά, πέντε μήνες τώρα, το ίδιο έργο με ελαφρές παραλλαγές.
Ενας Χίτσκοκ π.χ. ή ένας Ντε Πάλμα δεν ικανοποιούνται από τη σκηνή, φέρ’ ειπείν, του ΦΠΑ ή (χθεσινό αυτό) του ΕΚΑΣ, λένε στο συνεργείο και τους ηθοποιούς: «Θα το κάνετε έτσι όπως σας είπαμε! Πάμε πάλι από την αρχή. Κλακέτα…».
Μια στο καρφί και μια στο πέταλο. Το θέμα είναι ότι με αυτή την εναλλαγή: καρφί-πέταλο, και το καρφί μπήγεται στραβά και το πόδι του αλόγου κακοπαθαίνει. Που σημαίνει είτε ότι οι πεταλωτές (διαπραγματευτές) είναι αλμπάνηδες είτε ότι το άλογο έχει κουσούρι από γεννησιμιού του είτε (η χειρότερη εκδοχή) συμβαίνουν και τα δύο: και οι πεταλωτές είναι αδέξιοι και το άλογο έχει τα χάλια του.
Οπότε, ως είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις, τη ζημιά θα την πληρώσει εξ ολοκλήρου το άλογο, όποιες, διαρθρωτικές ή δημοσιονομικές, ρυθμίσεις γίνουν στα καρφιά ή στα πέταλα. Κούρσες και ντέρμπι ιπποδρομίες μην πολυπεριμένουμε.
Ούτε από συνδρομή, ας πούμε, φιλελλήνων να περιμένουμε πάνε οι Μπάυρον και οι Σατωβριάνδοι, εξορίστηκαν στο παρελθόν, όπου και ανήκουν! «Ξεμείναμε από… φιλέλληνες», επιγράφεται στη χθεσινή «Εφ.Συν.» ανταπόκριση του Παντελή Βαλασόπουλου από το Βερολίνο (εκεί που παίζονται όλα…).
Ο αντικαγκελάριος και πρόεδρος των Σοσιαλδημοκρατών, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, θόλωσε λίγο το σοσιαλιστικό κρασί του δηλώνοντας: «…Δεν μπορεί, στο τέλος, να πληρώνει ο Γερμανός φορολογούμενος…» (τα χρέη της Ελλάδας). Λες και οι Ελληνες (φορολογούμενοι, μισθωτοί, συνταξιούχοι) βγάλαμε στο τζάμπα την επιδρομή των μνημονίων, διακοπές κάνουμε…
