Παράφρασα τον τίτλο από γνωμικό του Αντισθένη: «Αρχή παιδεύσεως ονομάτων επίσκεψις», καθώς στην επιστροφή από τον Υμηττό, έτρεξα λίγο και αντικρίστηκα με τον Γιώργη που ανηφόριζε. «Μη βασκαίνεσαι!» είπε. «Βασκανία!», σκέφτηκα. Ξόρκι. Μη με ματιάσουν, μου ευχήθηκε! Βασκαίνω, το ρήμα, στο τοπικό ιδίωμα του Γιώργη. Λέξεις παλιές, όμορφες, που μόλις και ανασαίνουν στην πρέσα τού «όλα ένα», ομοιόμορφα.
Δάσκαλος από τους παλιούς, τους δυνατούς, ο Γιώργης. Εφαγε τη δυσμενή μετάθεση με το τουλούμι εκείνα τα χρόνια. Τότε ήταν η δημοτική και οι «συνοδοιπόροι». Ετσι και ήσουν με τη δημοτική, η εξουσία, που είχε κορόνα (και ιό!) στο κεφάλι (μέσα κι έξω) την καθαρεύουσα, στην καλύτερη περίπτωση σε τσουβάλιαζε με τους «συνοδοιπόρους», στη χειρότερη, δεν έβλεπες αίθουσα διδασκαλίας, που να είχες τον θεό μπάρμπα. Τότε ήταν οι «καθαρολόγοι». Τώρα είναι η κυρία Κεραμέως. Σκληρό το δίλημμα!
Από τη Γρέβια της Αρτας ο δάσκαλος. Μου έλεγε ο φίλος μου ο Μάρκος, κοντοχωριανός, πως όλοι στη Γρέβια έχουν επώνυμο Γρέβιας. Σε άλλο γειτονικό χωριό, το Αθαμάνιο (τόπος καταγωγής του Τσίπρα), οι πιο πολλοί είναι Τσίπρες. Παλιά, στην «Ελευθεροτυπία», μεγάλο διάστημα (14 χρόνια!) είχα την ευθύνη της αλληλογραφίας (μεγάλο σχολείο, ομολογώ· ό,τι μπορεί να βάλει ο νους!). Ανοιξα κάποτε επιστολή από τη Ζάκυνθο, στην οποία πέντε Κλαυδιανοί καταγγέλλανε έναν… Κλαυδιανό. Χωριό δεν θυμάμαι. Θυμάμαι ότι τηλεφώνησα σε φίλη Ζακυνθινή και τη ρώτησα απορημένος. «Α!» έκανε γελώντας. «Καλέ εκεί όλες οι οικογένειες είναι Κλαυδιανοί! Εκτός από μία!».
Πέρασαν χρόνια. Επρεπε να γνωρίσω τον Λαύκο, άλλα χωριά στο Πήλιο, να δω πράγματα και πρόσωπα, για να καταλάβω ότι στα πιο πολλά χωριά μας η κοινή συνεπωνυμία, που δεν σημαίνει απαραίτητα συγγένεια, είναι πολύ συνηθισμένη υπόθεση. Πού μπορεί να σε οδηγήσει ένα ξόρκι!…
