Είναι κάτι παροιμιώδεις εκφράσεις ή κάτι νεοελληνικά «αξιώματα» που τώρα πια, μετά από τόσο νερό, θολό και ρυπαρό, που κύλησε κάτω απ’ τα γεφύρια, μου σπάνε τα νεύρα. Ενα από τα νεοελληνικά «αξιώματα», που μας κάνει και υπερήφανους ως καταφερτζήδες, είναι για παράδειγμα πως εμείς οι νεοέλληνες μπορεί να τ’ αφήνουμε όλα για την τελευταία στιγμή, για το «παρά πέντε», αλλά στο τέλος τα καταφέρνουμε μια χαρά, βγαίνουμε και ασπροπρόσωποι. Κολοκύθια με τη ρίγανη!
Το «αξίωμα» κατέρρευσε πανηγυρικά με την Ολυμπιάδα του «παρά πέντε»∙ ακόμα υπάρχουν έργα που ή δεν εκτελέστηκαν ή δεν παραδόθηκαν.
Ενα άλλο, παρεμφερές «αξίωμα», πιο… ιστορικό αυτό, αφορά το περίφημο «δαιμόνιον του Ελληνος». Ο,τι απέμεινε σήμερα από το… αρχαίον κάλλος του «δαιμονίου» (ευστροφία, επινοητικότητα, ταχύτητα και αποτελεσματικότητα στις αποφάσεις, φαντασία στην καθημερινότητα)… διαπρέπει σχεδόν αποκλειστικά στην κομπίνα και στη λαμογιά∙ όλα τα ταλέντα στην υπηρεσία καταστροφής των ταλέντων.
Οσο για την παροιμία του σημερινού τίτλου: Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Αυτή κι αν δεν είναι «μπαλαμούτι» σήμερα στις πλείστες των περιπτώσεων. Αυτή μου την «ενέπνευσε» η «Κτηματογράφηση στην Πάρνηθα» («Εφ.Συν.» 28/4), όπου: «Οχτώ χρόνια μετά τη μεγάλη πυρκαγιά, που αφάνισε μεταξύ άλλων το ελατοδάσος στην Πάρνηθα, ξεκίνησε η κτηματογράφηση των ακινήτων στους δήμους που συνορεύουν με τον σημαντικότερο ορεινό όγκο της Αττικής».
Να πεις κάλλιο αργά παρά ποτέ; Και τι συνέβη στην Πάρνηθα σ’ αυτά τα οχτώ χρόνια; Και πόσο γνήσια «συμβόλαια κτήσης» θα καταθέσουν οι ιδιοκτήτες (δήμοι και ιδιώτες) έως το τέλος Οκτωβρίου (έτσι λέει η ανακοίνωση); Στον «σημαντικότερο ορεινό όγκο της Αττικής» αυτά. Σκέψου τι έγινε, τι γίνεται, στους… ασήμαντους.
Εν πάση περιπτώσει, εδώ θα είμαστε και σε πέντε μήνες – καλό καλοκαίρι να ’χουμε. Εδώ περιμέναμε οχτώ χρόνια! Στα «ψιλά» θα τα χαλάσουμε; Βραδέως μεν, κινούνται δε. Παράδοξον…
