Εκδόθηκε ένα βιβλίο πέρσι. Ενα ντοκουμέντο: «Η Απεργία Πείνας στις Φυλακές Αργοστολίου – 28 Μαΐου – 10 Ιουνίου 1949», συγγραφέας, συγχρόνως και μάρτυρας, αυτού του συγκλονιστικού χρονικού, ο αξέχαστος φίλος, συγκρατούμενος στις φυλακές της χούντας και πολυγραφότατος Περικλής Ροδάκης, εκδόσεις Παρασκήνιο. Ημουν εκ των παρουσιαστών.
Απεργία πείνας, στην καμπή προς τη λήξη του Εμφυλίου, με τις φυλακές ασφυκτικά γεμάτες από πολιτικούς κρατούμενους και με τις εκτελέσεις σε ημερήσια διάταξη, μακάβρια ρουτίνα, ήταν επόμενο να περάσει απαρατήρητη. Η φυλακή του Αργοστολίου ήταν φυλακή θανατοποινιτών, απομονωμένων από τον κόσμο, περίπου ξεχασμένων και από το κόμμα. Που πήραν «γραμμή» να απεργήσουν (οι καταδικασμένοι σε θάνατο) με αίτημα: να σταματήσουν οι εκτελέσεις, όταν η έκβαση του Εμφυλίου είχε πλέον κριθεί.
Το ανυποχώρητο των νικητών του Εμφυλίου εξέφρασε, με ενδεικτική εκείνων των σκληρών ημερών κυνικότητα, ο διευθυντής των φυλακών στην αντιπροσωπεία των φυλακισμένων (μέλος της και ο Ροδάκης): «Απεργήστε όσο θέλετε. Ετσι κι αλλιώς θα πεθάνετε που θα πεθάνετε! Κάντε το μια ώρα αρχύτερα, να με βγάλετε κι από μπελάδες!».
Σχολιάζεται για τη σημερινή κυβέρνηση ότι κάποιες από τις ενέργειές της «θυμίζουν άλλες εποχές…». Γνώμη μου είναι ότι δεν θυμίζουν απλώς, είμαστε σε «άλλες εποχές». Και επειδή έχουμε και τους «έξυπνους», που με περισσή… ανεμελιά πάνε να φορτώσουνε την ευθύνη (ο μη γένοιτο) θανάτου του Κουφοντίνα στους… γιατρούς. Στη λίστα των 104 θανατοποινιτών που εκτελέστηκαν «εις “Σωφρονιστήριον Αργοστολίου”», οι πέντε πέθαναν σε κείνη την απεργία πείνας. Πώς πέθαναν; Απάνθρωπα. Με αναγκαστική σίτιση. Τους έδεναν και τους τάιζαν με το ζόρι από σωλήνα στη μύτη. Πέθαναν οδυνηρά από πνευμονικό οίδημα. Ενώ πάνω από 150 αρρώστησαν, οι 80 κινδύνεψαν σοβαρά.
Μήπως οι «λεβέντες» γνωρίζουν άλλον τρόπο, πλην του εξαναγκασμού, να διακοπεί απεργία πείνας χωρίς συναίνεση του απεργού;..
