Μεταξύ Πελώνη και Μενδώνη

Δόξα τω θεώ δεν περνάμε κι άσχημα. Αφού έχουμε και κουράγια να παίζουμε με τις λέξεις και να κάνουμε ομοιοκαταληξίες, θα πει ότι ο «βούρκος» (της κ. Πελώνη, αναπληρώτριας κυβερνητικού εκπροσώπου, ο χαρακτηρισμός) δεν μας κατάπιε ακόμα. Αν και δεν αισιοδοξώ ότι θα αποκαλυφθούν τα «μυστικά του βούρκου» στη σημερινή κοινοβουλευτική συζήτηση αρχηγών. Οπου ευγενώς, ως συνήθως, με την παροιμιώδη του ευγένεια και σεμνότητα, μακράν πάσης αλαζονείας, προσκάλεσε τους λοιπούς αρχηγούς ο πρωθυπουργός.

Ετσι «λοιπούς αρχηγούς», όπως μας είχαν κάποτε στον στρατό τούς «χαρακτηρισμένους» επί φρονημάτων, ως «λοιπούς τυφεκιοφόρους». Ανευ όπλου βεβαίως, μην το στρέψουμε εναντίον της πατρίδος. Οπως το έστρεψαν μερικούς μήνες αργότερα, εκείνοι που δεν μας έδιναν όπλα για να μην τα στρέψουμε εναντίον της πατρίδος.

Καθόσον εμείς, εξ ορισμού και από κούνια απάτριδες και αντεθνικώς δρώντες, ένεκα που δεν είχαμε τι άλλο να κάνουμε από το να επιβουλευόμαστε το έθνος, που οι άλλοι το προασπίζονταν. Τόσο που, αν κρίνουμε την υπεράσπιση εκ του αποτελέσματος, το προκόψανε το έθνος και μας έχουν σήμερα φωτεινό παράδειγμα ανά την υφήλιο.

Και, τέλος πάντων, γιατί εκεί που φτάσανε (ή τα φτάσανε τα πράγματα), έρχονται στο μυαλό μου όλα χύμα, περασμένα (όχι ξεχασμένα), φρέσκα (που μακάρι να μην είχαν γίνει) και μελλούμενα (που όταν τα σκέφτεσαι, σε βαράει κόβιντ με ρόπαλο), κάποια δημοσιογραφική αλχημεία δι’ αρχαρίους, αλλιώς φτηνοκομπίνα, έχουνε στήσει οι συμπολιτευόμενες εφημερίδες, ετούτες τις μέρες, γύρω από το σοβαρότατο θέμα, ανθρωπισμού, δικαιοσύνης και δημοκρατίας που είναι η απεργία πείνας του Κουφοντίνα.

Αναφέρονται επιτηδείως, οι πονηρούληδες, στους «υποστηρικτές του Κουφοντίνα» παραποιώντας, δι’ εσκεμμένης παραλείψεως, το… υποκείμενο της υποστήριξης· «φακέλωμα» κανονικότατο! Πληροφοριακά, όχι απολογητικά (άλλοι πρέπει να απολογούνται τώρα και να παραιτούνται): Δεν υποστηρίζουμε τον Κουφοντίνα. Υποστηρίζουμε ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ του Κουφοντίνα! Κατανοητό;…