Θα πούμε «μπράβο» στον Λάμπη Ταγματάρχη που άντεξε στην πολύωρη εξέταση της Ζωής Κωνσταντοπούλου, στη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας.
Θα πούμε, όμως, «κρίμα» που, με τη λήξη της συνεδρίασης, δεν απεσύρθη ευπρεπώς, λέγοντας: «Ευχαριστώ όσους με επέλεξαν για την τιμή που μου έκαναν, αλλά, μετά από αυτά, για λόγους προσωπικής αξιοπρέπειας, παραιτούμαι».
Θα ήταν μια κάποια λύση στην… Ιθάκη των ταραγμένων ημερών μας που, φοβάμαι, δεν αντέχει πρόσθετες διαταράξεις∙ της φτάνουν όσες έχει.
Κρίμα, για τον ίδιο και το προσωπικό του ανάστημα.
Κρίμα, που άφησε να του ξεφύγει η στιγμή, που ο καθένας δικαιούται στη ζωή του, να πει το μεγάλο «ναι» ή το μεγάλο «όχι».
Κρίμα, προπαντός, που με τη συμπεριφορά του μετά την ανάκριση (δεν το βάζω σε εισαγωγικά και θα εξηγήσω, γιατί), δεν έπεισε ότι μπορεί να διευθύνει την ΕΡΤ εγγυώμενος την ανεξαρτησία της έναντι κυβερνητικών/κομματικών παρεμβάσεων και άλλων… εξωγενών πιέσεων.
Φαίνεται πως όχι μόνον η αρχή (το αξίωμα), αλλά και η αρχή (το ξεκίνημα)… άνδρα δείκνυσι∙ αν και ο κ. Ταγματάρχης, εν περιπτώσει πάση (και τοις πάσι) είναι σχεδόν γνωστός.
Οσο για την ανάκριση (που δεν την έβαλα σε εισαγωγικά), δεν γνωρίζω αν η πρόεδρος της Βουλής έχει υποστεί –και μακάρι να μην έχει υποστεί– στη ζωή της την βάσανον της ανακρίσεως, αλλά ερωτήσεις, όπως ορισμένες από αυτές που υπέβαλε η ίδια στον (ανακρινόμενο) κ. Ταγματάρχη, όπως, ενδεικτικά: «Πού ήσαστε το βράδυ του λουκέτου της ΕΡΤ;» ή «Τι κάνατε για την αποκατάσταση του “μαύρου”;» συνιστούν ερωτήσεις «κλασικής» ανακριτικής μεθόδου, υποδείγματα σε πρωτοετείς της Νομικής.
Το υπέρ της κ. Κωνσταντοπούλου είναι ότι συχνά δεν είναι ευδιάκριτα τα όρια μεταξύ εξετάσεως και ανακρίσεως. Ηταν πάντως πολλαπλώς κακή η επιλογή Ταγματάρχη. Δυστυχώς, αργεί το άγιον πνεύμα!
