Πρωτοχρονιά χωρίς ευχές

Πάει ο παλιός ο χρόνος, ας… πάει στην ευχή. Διότι τι να ευχηθείς για τον επόμενο. Το μόνο που μπορείς να ευχηθείς είναι να μη συμβούν αυτά που όλοι απευχόμαστε. Που μας κράτησαν σε διαρκή αγωνία τον χρόνο που απέρχεται. Βύθισαν σε πένθος σπίτια με θύματα, και όλους μας. Αλλά και πέρασαν τη θλιβερή σκυτάλη στον καινούργιο χρόνο, σε μία ακολουθία αγωνίας και οδύνης που μοιάζει να καταργεί τα όρια ανάμεσα στις δυο χρονιές.

Με μόνη βεβαιότητα ότι απόψε τα μεσάνυχτα, που αλλάζει ο χρόνος, στους στενούς οικογενειακούς κύκλους που θα κοπεί η βασιλόπιτα, κάποια κομμάτια θα μείνουν ανεπίδοτα, με πιθανότητα σε κάποια από αυτά να πέσει και το φλουρί. Ενα φλουρί στην… απουσία. Μακάρι και κάποιοι να θυμηθούν (να μια ευχή…) να βγάλουν κι ένα κομμάτι σε όλο το προσωπικό των δημόσιων νοσοκομείων μας.

Από κει και μετά, οι ευχές που μου έρχονται, σκόρπια, αυτή την ώρα είναι: Λίγα λόγια και πολλά έργα. Σεμνότητα. Ειλικρίνεια. Προσήνεια. Οχι άλλες φοβέρες. Οχι άλλοι βομβαρδισμοί με αριθμούς που αναστατώνουν. Περιορισμός στα λεξικά των υποσχέσεων. Υποστολή των επάρσεων. Εντελώς απαραίτητες και χρήσιμες εμφανίσεις στα μέσα ενημέρωσης. Λοκντάουν στις επιδείξεις και τους ναρκισσισμούς.

Τέικεγουέι στην αλαζονεία και την υπεροψία. Ενθάρρυνση του κατευναστικού λόγου και του υπεύθυνου διαλόγου. Επιστράτευση της λογικής, του μέτρου και της μακροθυμίας. Διάσωση με κάθε τρόπο της κοινωνικής συνοχής. Οχι στην πανδημία της ατομικής ευθύνης, γιατί συντελεί, ως άλλοθι, στη διασπορά της πολιτικής ευθύνης. Καθένας με τον βαθμό ευθύνης του. Το άλλο σκέλος της κριτικής είναι η αυτοκριτική και αυτοκριτική σημαίνει αναθεώρηση στην πράξη. Εργα, έργα, έργα… Δημόσια υγεία. Μόνο γενναίοι τολμούν να αλλάζουν γνώμη.

Η χρονιά που πέρασε ήταν του κορονοϊού. Η καινούργια θα είναι των εμβολίων. Υγεία και τύχη σε όλους!