Αντιγράφω από προσωπικό ημερολόγιο: «Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2020, 11:57. Καιρός φουλ λιακάδα, 16 βαθμοί, 66% υγρασία και άπνοια Χριστούγεννα και λιακάδα! Τι τον κάνεις τέτοιο καιρό σε συνθήκες… εγκλεισμού. Θυμάμαι κάποια Χριστούγεννα, πριν από πολλά χρόνια. Παραμονή, γιατί ανήμερα ανοίγαμε το σπίτι και ήμασταν με τη γυναίκα μου (που γιόρταζε) στο πόδι από τα χαράματα. Ξεκινούσαμε από το μεσημέρι και φτάναμε την άλλη μέρα το πρωί… όργανα και λοιπά… της… ιεροδούλου! Μια χρονιά είχαμε μετρήσει με τη γυναίκα μου ότι πέρασαν από το σπίτι πάνω από σαράντα άτομα, μπορεί κάποια στιγμή, προς τα μεσάνυχτα, οι καθιστοί να ήταν και τριάντα! Πώς χωρούσαν; Ελα ντε, πώς χωρούσαν! Αλυτο μυστήριο. Από κει βγήκε φαίνεται το όλοι οι καλοί χωράνε…
»Εκείνα λοιπόν τα Χριστούγεννα, που μου τα θύμισε η τωρινή λιακάδα, είχε, την παραμονή, τέτοια λιακάδα, που χωρίς δεύτερη σκέψη, το πρωί για περπάτημα πήρα το λεωφορείο και κατέβηκα στη θάλασσα. Ο κόσμος που περπατούσε στο Φάληρο ήταν κάτι το απίστευτο. Εκείνο όμως που ήταν πέρα κι από τη φαντασία ήταν ο κόσμος που κολυμπούσε! Χρόνια πηγαίνω στα Φάληρα, χειμώνες, καλοκαίρια, βραδιές και μεσημέρια που λέει κι ένα παλιό τραγούδι… αυτό το θέαμα, στο Φάληρο, Χριστούγεννα που να ’ναι καλοκαίρι, ούτε πριν ούτε μετά το ξανάδα. Το έκανα χρονογράφημα τότε, στην Ελευθεροτυπία.
»Πάντως, αν δεν ήταν τα κορονοϊκά και ο… τρομερός υπουργός Προστασίας (επιτομή ανόητου τσαμπουκά ο αθεόφοβος!), θα την έκανα και τώρα, με αυτή τη λιακάδα, την τσάρκα στο Φάληρο. Οσο για το χρονογράφημα… Αυτό έγινε μόνο του, χωρίς να το καταλάβω· σαν take away, by the way (ειρήσθω εν παρόδω… που λέει κι ο φίλος μου ο Μαρίνος)». Υγιαίνετε! Ας ήταν και τα πρώτα Χριστούγεννα χωρίς κάλαντα. Ποιος το πρόσεξε!..
