Βρέχει όπως και στην προηγούμενη σελίδα

Αντιγράφω από προσωπικό ημερολόγιο: «Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2020, 6:49 πμ. Βρέχει από την ώρα που ξύπνησα. Αμφιβάλλω και αν σταμάτησε όλη νύχτα. Κάποια βελτίωση δίνει το δελτίο, αλλά από αύριο. Je m’en fous! Δεν ξέρω γαλλικά. Μπαίνω στην αναζήτηση και κάνω copy-paste.

Σαν κάτι ηλίθιους, που λες κάτι και αμέσως… ρομποτικά… γκουγκλάρουν στο κινητό, αν αυτό που είπες ήταν σωστό ή λάθος! Είχα βρίσει μια φορά έναν στη “Μουριά”. Δεν ξαναπάτησε. Χάθηκε και η “Μουριά” τώρα με τον Covid και το lockdown. Πέρασα στην επέτειο του Πολυτεχνείο. Ερημιά. Λυπήθηκα. Και ποιος δεν λυπάται με τέτοιες εικόνες σήμερα! Τίποτα πιο κακό από ένα έρημο στέκι. Μην πω… αλλοτινό και το γρουσουζέψω.

»Κοντεύουμε να γίνουμε και προληπτικοί. Θα κάνουμε και ξόρκια σε λίγο, μοναχικά. Οχι λιτανείες. Οι λιτανείες είναι “ομαδική συνάθροιση”. Θα μας επαναφέρει στην κατά μόνας τάξη ο Χρυσοχοΐδης διά της πειθούς ροπάλων και καταβρεχτήρων. Δε βαριέσαι. Ο,τι έχει κανείς, δίνει. Αν ο Χρυσοχοΐδης ήταν ανθοπώλης, θα έδινε τριαντάφυλλα. Τώρα, που είναι της Προστασίας, το πολύ να διατάξει καμιά ΕΔΕ (Ενορκη Διοικητική Εξαφάνιση…), αν by the way ή click away (έτσι, πιο εύκολα μαθαίνεις αγγλικά, παρά ψωνίζεις, ιδίως κάποιες εμπροσθοφυλακές ηλικιών…), αν κάποιος από το ένστολο προσωπικό του υπουργείου του, τύχει, όχι απλώς να μην αγαπάει τα τριαντάφυλλα, αλλά και να το δείχνει!

»Τέλος πάντων, υποθέσεις κάνουμε, καθώς η βροχή συνεχίζεται αδιάκοπα, η ώρα έχει πάει εφτάμισι και από την κουζίνα σφυρίζει η κατσαρόλα με την πρώτη ρεβιθάδα του lockdown. Δεν υπάρχει, την σήμερον ημέρα, ΜΑΤατζής που να κάνει take away τριαντάφυλλα. It’s a long way to Tiperrary… Μεταφορικό αυτό, όπου Tiperrary είναι, ας πούμε, ένα από τα εμβόλια…».

ΥΓ. Ο σημερινός τίτλος είναι από ποίημα του Μίλτου Σαχτούρη.