Θρίαμβος! Με χίλια βάσανα, αλλεπάλληλα πηγαινέλα και σπασμένα νεύρα έκλεισα, μετά από ενάμιση χρόνο, κληρονομικές εκκρεμότητες της γυναίκας μου. Για να δούμε και πώς (μετά τις επιλογές στην ΕΡΤ!) βλέπει η κυβέρνηση και θέματα που σχετίζονται με την εξυπηρέτηση όσων συναλλάσσονται με το Δημόσιο, όπου οι εφορίες έχουν, νομίζω, δικαιώματα κυριαρχίας επί των πολιτών.
Γι’ αυτό και, κάθε φορά, τσακωνόμουν, όταν έβλεπα τις ώρες να περνούν άγονα, για να επανέλθω με ένα ακόμα δικαιολογητικό, το οποίο την προηγούμενη φορά δεν μου είχε ζητηθεί. Τσακωνόμουν, διότι το θεωρούσα ελάχιστο χρέος τιμής ενός πολίτη που πληροί τις φορολογικές του υποχρεώσεις, ανελλιπώς και εμπροθέσμως, από το 1971.
Ολο το θέμα ήταν δύο βεβαιώσεις ότι, όχι ιδιαίτερης αξίας, λογαριασμοί –ένα ασφαλιστικό συμβόλαιο στους εγγονούς μας και κάτι υποτιμημένα αμοιβαία κεφάλαια– δεν φορολογούνταν. Γι’ αυτές ειδικά τις βεβαιώσεις έφτυσα αίμα. Οχι πάντα με δική μου ευθύνη∙ διότι στις μισές περιπτώσεις η ευθύνη της ταλαιπωρίας μου ήταν δική μου. Αλλά για τις άλλες μισές, που η ευθύνη ήταν των υπαλλήλων (πρωτίστως των γυναικών, που σε μένα τουλάχιστον δεν έδωσαν και άριστα δείγματα συμπεριφοράς και εξυπηρέτησης…), ούτε λάθος αναγνωρίστηκε ούτε συγγνώμη ζητήθηκε. Απεναντίας, επειδή, την τελευταία φορά, μου έλειπαν χρήματα και ζήτησα εντολή να πληρώσω το πρόστιμο σε τράπεζα, μου έδωσαν εντολή πληρωμής… αυθημερόν, στις δωδεκάμισι το μεσημέρι.
Εδώ που το χρονογράφημα γίνεται… ευθυμογράφημα είναι ότι οφειλέτες του τελευταίου προστίμου, ως έχοντες έννομο συμφέρον, πλην ενεργήσαντες εκπροθέσμως, ήταν οι δύο εγγονοί μου, 11 και 8 ετών αντίστοιχα. Οπότε, η πρώτη στη ζωή τους επαφή με την εφορία (οι γονείς τους υποχρεώθηκαν να τους βγάλουν και ΑΦΜ) ήταν για να πληρώσουν πρόστιμο! Συνέπεσε μάλιστα η μέρα πληρωμής με την ημέρα γενεθλίων του μικρού… (ΙΖ΄ Εφορία Αθηνών, Ιανουάριος 2014 – Μάιος 2015).
