Με το βλέμμα στραμμένο στη Λατινική Αμερική

Ηλικίες… προωθημένες, όπως η δική μου, που είδαμε το πρώτο πολιτικό φως τη δεκαετία του ’60, με παραστάσεις και εμπνεύσεις από έναν επαναστατικό αναβρασμό, οικουμενικό, που ήταν έντονες οι επιδράσεις του και στη χώρα μας, έχουμε πάντα στραμμένο το βλέμμα στη Λατινική Αμερική που, υπό μία έννοια, θεωρούμε κάτι σαν «ελντοράντο» της πολιτικής μας αναζήτησης και προσδοκίας…

Ετσι, κάθε φορά που συμβαίνει, σ’ αυτή τη… γειτονική μας ήπειρο, κάτι ενθαρρυντικό, χαιρόμαστε ιδιαίτερα, και στο κάθε κακό νιώθουμε βαθιά λύπη. Φαίνεται ότι τώρα, τον τελευταίο ένα-ενάμιση χρόνο, κάτι πάει πάλι να γίνει που αναπτερώνει ελπίδες στην ήπειρο του Μπολιβάρ, του Χοσέ Μαρτί και του Τσε… Πρώτα μηνύματα ήρθαν ήδη από Μεξικό, Αργεντινή και Βολιβία. Προστέθηκε τώρα σ’ αυτές και η Χιλή, την περασμένη Κυριακή, με το δημοψήφισμα για την αλλαγή του Συντάγματος, όπου υπέρ της… ριζικής αλλαγής τάχθηκε το 78% των Χιλιανών.

Εχει σημασία το υπέρ «ριζικής αλλαγής», διότι, όπως διαβάζω (συνέντευξη της καθηγήτριας Λατινικής Ιστορίας Ευγενίας Παλιεράκη, site News247.gr.), το Σύνταγμα της Χιλής, μέσες-άκρες και με ασήμαντες μεταγενέστερες τροπολογίες, ήταν έως την Κυριακή το «Σύνταγμα Πινοσέτ» που το επέβαλε επί παντοδυναμίας του ο δικτάτορας, το 1980, και το «διαπραγματεύτηκε», ώστε να μη θιγούν οι βασικές του διατάξεις, με τους Σοσιαλιστές και τους Χριστιανοδημοκράτες, όταν το 1990 παρέδιδε την εξουσία με χίλια δυο αδιέξοδα, τα δημόσια ταμεία άδεια και τις… τσέπες του γεμάτες, κανονικότατα (στρατηγός αρχικλεφταράς απεδείχθη στο τέλος που πέθανε στο κρεβάτι του!). Προηγήθηκε βέβαια ένας χρόνος με κοινωνικούς αγώνες και αιματηρές καταστολές των Χιλιανών και μένουν ακόμα να γίνουν πολλά, μέχρι τον Απρίλιο και τις εκλογές για τη Συντακτική Συνέλευση. Πολλά και δύσκολα. Αλλά στα δύσκολα κρινόμαστε. Εμείς και οι δημοκρατίες μας.