Δεν ξέρω πόσοι ζώντες, τεθνεώτες, και αγέννητοι θα πληρώσουν 380 δισ. ευρώ τα επόμενα 25 χρόνια (χθεσινή «Εφ. Συν.»)∙ ξέρω πάντως (έτσι τουλάχιστον μας έλεγαν τότε) ότι στο Μνημόνιο μπήκαμε με χρέος 170 δισ. ευρώ. Κάτι που είναι τουλάχιστον οικονομικό παράδοξο. Αν το κόλπο δεν στήθηκε έτσι, που να μπούμε με 170 (τα οποία μπορεί και να ήταν φουσκωμένα∙ δημοσιεύτηκαν σχετικές αιτιάσεις εναντίον του τότε επικεφαλής της ΕΛ. ΣΤΑΤ.), αλλά να βγούμε με 380, αν όχι περισσότερα. Χώρια που θα παραμείνουμε δέσμιοι των δανειστών (εμείς βέβαια δεν δανειστήκαμε δεκάρα, οι κυβερνήσεις δανείστηκαν) για δεκαετίες, όπως ομολόγησε ο υπουργός των Οικονομικών Γκίκας Χαρδούβελης∙ ομολογία που ελπίζω να μην αποσπάστηκε με… φάλαγγα.
Το ζήτημα είναι ότι ναι μεν στη μόστρα τα ’χουμε κάνει θάλασσα, αλλά στην πίσω αυλή –εκεί που μαγειρεύονται τα εδέσματα παρόντος και μέλλοντος– τα πράγματα είναι τρισχειρότερα. Διάβαζα, πάλι στη χθεσινή «Εφ.Συν.», υπό τον τίτλο: «14 φωτογραφικές διατάξεις αποκαλύπτουν τη διαπλοκή», ότι «Ο γενικός επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης Λέανδρος Ρακιντζής, σε έγγραφό του που κοινοποίησε στη Βουλή έπειτα από ερώτηση του Π. Καμμένου, αποκαλύπτει “τρανταχτές” περιπτώσεις χαριστικών ρυθμίσεων», για τις οποίες η κυβέρνηση τηρεί «σιγή ιχθύος» (μάλλον ο τίτλος αδικεί τα ψάρια!).
Δεν θα σταθώ και στις 14 διατάξεις, στις οποίες αναφέρεται ο κ. Ρακιντζής, όπου γενικά… παπάδες ευλογάνε τα ράσα τους και συγχωρούν τις αμαρτίες τους, με… πρωθιερείς τις τράπεζες, όπου με νόμο απαλλάσσονται από κάθε ευθύνη τα μέλη των Δ.Σ. και τα στελέχη της ΤτΕ (διάβαζε Προβόπουλος) στο πρόγραμμα επαναγοράς ομολόγων (που βούλιαξε τα ασφαλιστικά ταμεία). Θα μείνω σε ένα μόνο… χατιράκι-τροποποίηση άρθρου του Ποινικού Κώδικα, βάσει της οποίας «δεν συνιστά δωροδοκία η απλή υλική παροχή προς έκφραση ευγνωμοσύνης»∙ τόσο… χοντρό, που λίγο αργότερα καταργήθηκε. Δεν ξέρω όμως, προτού καταργηθεί, ποιοι βολεύτηκαν!
