Πήρα από τη λαϊκή της γειτονιάς, μαζί με φρούτα και λαχανικά (θυμήθηκα το μανάβικό μας: «Λαχανοπωροπωλείον οι Αμπελόκηποι», Εσλιν 2, περιοχή Θων…) μια γλαστρούλα με κατιφέ, ζωηρό, πορτοκαλί. Αποφάσισα, με την επιστροφή από τις διακοπές, ότι θέλω χρώμα στη βεράντα· λουλούδια όλο τον χρόνο. Ετσι παίρνω από τη λαϊκή μια γλαστρούλα με κάτι (2-3 κάθε βδομάδα).
Ηξερα πως ο κατιφές είναι ανθεκτικός, έχει και εκτεταμένη περίοδο ανθοφορίας. Διάβασα ακόμα ότι επιπλέον: «φυτεύεται παραδοσιακά στον λαχανόκηπο, μαζί με τον βασιλικό, για να προφυλάσσει ντομάτες, φράουλες, μελιτζάνες και πιπεριές από διάφορα έντομα εδάφους μέσω των εκκρίσεων που παράγουν οι ρίζες του. Παράλληλα βοηθά στην επικονίαση των λαχανικών λόγω προσέλκυσης μελισσών στα λουλούδια του». Τέτοια θαύματα ο ταπεινός κατιφές! «Στη φύση αρέσει να κρύβεται» έλεγε ο Ηράκλειτος: «Φύσιν κρύπτεσθαι φιλεί».
Θυμήθηκα λοιπόν, καθώς τον πότιζα, μια παλιά ιστορία από την Καλαμάτα που μου αφηγήθηκε κάποτε φίλος, Καλαματιανός: Δικαζόταν, μια φορά κι έναν καιρό, ένας μάγκας, παιδί της πιάτσας, για… φυτεία… καλαμποκιού· καλλιέργεια ουχί σπανία σε κείνα τα μέρη· και σε άλλα! Στην απολογία του, έλεγε διάφορα προς… παραπλάνησιν του δικαστηρίου. «Καλά, καλά… Ασε τώρα τα πολλά, δεν μας ενδιαφέρουν, και πες μας για την υπόθεση, για το ψητό: πόσα δενδρύλλια είχες βάλει;..» είπε ο πρόεδρος. «Ποια δεντρύλλια, κύριε πρόεδρε! Δεν τα καταλαβαίνω αυτά… Κάτι κατιφεδάκια είχα βάλει… για τις ντοματιές…». Ηξερε πάντως ο μάγκας το «πατερημών» της… βοτανολογίας.
Εβαλα και τον κατιφέ στο τραπέζι της βεράντας, να κάνει παρέα με έναν βασιλικό, μία κίτρινη μαργαρίτα, ένα πελαργκόνι κι ένα ακόμα φυτό, περσινό, με ωραία ανθοφορία, που προσπαθώ να το σώσω, γιατί με τις διακοπές πήρε τα κάτω του. Θέλουν και τα φυτά την παρεούλα τους. Τα θεραπεύει. Οπως και τους ανθρώπους…
