Μας αποχαιρέτησαν την Τρίτη, με συγκίνηση, ελπίδα και ευχές, οι εθνικοί ενημερωτές επί της πανδημίας του κορονοϊού-19, κύριοι Τσιόδρας (εμπειρογνώμων, εκπροσωπών το Υγείας) και Χαρδαλιάς (του Προστασίας του Πολίτη). Ο πρώτος μάλιστα, που με τον τρόπο του φαίνεται να έχει κερδίσει τη συμπάθεια της πλειονότητας των συνελλήνων, επέλεξε για αποχαιρετισμό ένα ποίημα.
Το οποίο απέδωσε στον Ελύτη. Αλλά όπως είδα χθες διατρέχοντας το Διαδίκτυο, δεν αναφέρεται σε κανένα από τα γνωστά, τουλάχιστον, ποιήματα του νομπελίστα ποιητή μας. Ενώ, όσο μου επιτρέπει το ελάχιστο ποιητικό μου ένστικτο, λέξεις όπως «πετροράδικα» και φράσεις όπως «μου φτάνει που μ’ αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι…», δεν νομίζω πως ήταν στην ποιητική φαρέτρα του δημιουργού του «Αξιον Εστί». Συμπαθές πάντως το ποίημα που μνημόνευσε καταλήγων ο κ. Τσιόδρας. Ιδίως ο τίτλος του: «Στην απλότητα βρίσκεται (ή κρύβεται) η ευτυχία».
Βρήκα κι εγώ την ευκαιρία να ρίξω μια ματιά στον Ελύτη (συχνό μου καταφύγιο, όπως ο Καβάφης, ο Εμπειρίκος, στην ίδια γειτονιά και ο Εγγονόπουλος) πιάνοντας από τη βιβλιοθήκη μου στην τύχη (ειλικρινά· έψαχνα για τα «Ανοιχτά Χαρτιά», αλλά χάθηκαν στα χάη!) τον «Μικρό Ναυτίλο». Στις πρώτες κιόλας σελίδες: Τρία σπαράγματα. Το πρώτο από την πρώτη κιόλας σύνθεση: «Προβολέας α’»: «Σκηνή έβδομη: Κτίσματα χαμηλά του ΕΑΤ/ΕΣΑ. Στο προαύλιο, μεθυσμένοι οπλίτες. Αγριοφωνάρες κι αισχρές χειρονομίες.
Ο αξιωματικός που βγαίνει από κάποιο κελί κάτι λέει στον στρατιωτικό ιατρό. Πίσω τους ακούγονται γδούποι και οιμωγές». Τα άλλα δυο, από τη δεύτερη: «Μυρίσαι το Αριστον»: «Ι […] Αν η ψευτιά δεν υπάρχει τρόπος να καταβληθεί ούτε από τον χρόνο, τότε το παιχνίδι το έχασα», «V […] Αυτή την ψυχή τη λέω αθωότητα. Κι αυτή τη χίμαιρα, δικαίωμά μου». Καθείς με την ενημέρωσή του…
