Ιδέες για χρονογραφήματα που δεν έγιναν

-Δεν πρόκειται να υπάρξει τίποτα έκτακτο, αφού όλα πια είναι έκτακτα με ρυθμούς καταιγιστικούς. Μπήκαμε σε άλλη ιστορική περίοδο: στην πλειστόκαινο του φόβου.

-Γενική συμβουλή τώρα που είμαστε κλεισμένοι στα σπίτια. Την υποστηρίζουν κυρίως ψυχίατροι που μας λένε τι και τι δεν πρέπει να κάνουμε για να μη μας πάρει από κάτω η κλεισούρα και τρελαθούμε. Αυτή η συμβουλή λέει, μέσες-άκρες: Αλλάξτε τις καθημερινές ρουτίνες, βάλτε άλλες στη θέση τους, επινοήστε καινούργιες. Αυτό θέλω –και πιστεύω ότι σε ένα βαθμό έχω καταφέρει– να τηρήσω.

-Προέχει βέβαια, αυτή την ώρα, να μην κάψω το φαγητό! Αμα πιάσω να γράφω, ξεχνιέμαι. Φυσικό. Αφύσικο είναι το καμένο φαγητό· όχι το επίτηδες ελαφρώς αρπαγμένο· αυτό είναι μαγκιά! Το φαγητό, τώρα που ανασήκωσα το καπάκι, το βλέπω για σούπερ. Μονάζουμε που μονάζουμε, τουλάχιστον να καλοπερνάμε!

Aπόγευμα: Διάβασα όλη την Εφημερίδα των Συντακτών, μέχρι τελευταίας ρανίδος. Δεν άφησα κορονοϊό για κορονοϊό και COVID-19 για COVID-19. Είδα και τις ανεκδιήγητες δηλώσεις ηγετών του κόσμου. Είμαι βέβαιος ότι με άλλους ηγέτες, παγκοσμίως, ο νέος κορονοϊός (που είναι, πιστεύω, παλαιάς επωάσεως, και κάποια στιγμή θα έσκαγε από το αυγό) δεν θα είχε επιπτώσεις σαν αυτές που υφιστάμεθα σήμερα, και ποιος ξέρει, πόσες άλλες μας περιμένουν ακόμα.

-Νομίζω ότι στην ιδιαζόντως κρίσιμη περίοδο που ζούμε, τέσσερις κατηγορίες συμπολιτών μας βρέθηκαν (βρίσκονται) εντελώς εκτός… γηπέδου, εκτός αγωνιστικού χώρου· και δεν κάνω άλλο σχόλιο: οι ιερωμένοι υψηλής βαθμίδας (συνοδικοί), οι καναλάρχες, οι κλινικάρχες και οι… τηλεφωνάρχες. Αναμενόμενοι άπαντες!

-Σούρουπο. Στη βεράντα. Αριστερά, ο Υμηττός. Δεξιά, η Ακρόπολη στο πορφυρό της δύσης. Ερημος δρόμος. Ησυχία. Από κάποιο μπαλκόνι, αθέατος αρχάριος, συλλαβίζει σε μία χορδή μπουζουκιού τη Φραγκοσυριανή! Ενιωσα… Μία φούντωση, μια φλόγα…

Χρόνια πολλά στους (αμέτρητους) Γιώργηδες, Γεωργίες κ.λπ.