Ηταν δυο τύποι απίθανοι, ο Περικλής Κοροβέσης και ο Γιάννης Καλαϊτζής. Σαν δυο σταγόνες βροχής, που ξεκινούσαν από το ίδιο σύννεφο, έπαιρναν τον δρόμο της βαρύτητας παρέα (ισχυρές προσωπικότητες, υπογραμμισμένες, αμφότεροι), λίγο προτού πατήσουν στη γη, παρεκκλίνανε, πέφτανε σε διαφορετικά λακκουβάκια, και ξανασμίγανε πια στα υπόγεια ποτάμια.
Ο Περικλής, η προσωπικότητά του, το μέσα και το έξω του, το λεβέντικο παράστημα με την κολοκοτρωνέικη μύτη, η καρδιά και η ψυχή του, η εσωτερική και η εμφανισιακή του ομορφιά, ήταν το αγαπημένο πρόσωπο/μοντέλο του Γιάννη στα εικονογραφημένα του μυθιστορήματα, τα κόμικς.
Αυλαία αυτών των ιστοριών ήταν η εικονογραφική σειρά «Μπον και Βιβέρ», στις «Νησίδες» του Σαββατοκύριακου αυτής της εφημερίδας: Δυο ανέστιοι και πένητες που φιλοσοφούσανε την ανέχειά τους και σεργιανούσανε την πείνα τους στις μεγάλες λεωφόρους της υψηλής γαστρονομίας. Το έναν –δεν έχει σημασία ποιος ήταν ο «Μπον» και ποιος ο «Βιβέρ», αφού ήταν δίδυμοι!– υποδυόταν ο Κοροβέσης και τον άλλον ο Μπαχ-Σπυρόπουλος, που όμως, πιστεύω (δεν ξέρω αν και άλλοι έχουν την ίδια γνώμη), η «μάσκα» ήταν ο Μπαχ, από πίσω ήταν ο Γιάννης. Εφυγαν με διαφορά 4 χρόνια και 2 μήνες.
Για τα πολιτικά –φυλακές, εξορίες, βασανιστήρια, Συμβούλια Ευρώπης, «Ανθρωποφύλακες», πολιτικός ακτιβισμός και λοιπά… αναρίθμητα· μια ζωή στη μέση της ζωής ο Περικλής κι ας υπέγραφε «στο περιθώριο»…– ας μιλήσουν άλλοι. Εγώ θέλω σήμερα, εκείθεν της πολιτικής, να μνημονεύσω και τους δυο σαν έναν και να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για τη φιλία τους στον Περικλή… Καλαϊτζή και τον Γιάννη… Κοροβέση. Μόνο που πάλι οι σταγόνες πέσανε σε διαφορετικά λακκουβάκια. Ο αποχαιρετισμός στον Γιάννη ήταν πάνδημος. Του Περικλή, πέφτει πάνω σε πανδημία. Θα ξανασμίξουν στα υπόγεια ποτάμια!
