Ο Βορράς που τ’ αρνάκια (του Νότου) παγώνει

Πέρασε πολλά δεινά σαν τα σημερινά η ανθρωπότητα, κι ακόμα χειρότερα. Λοιμοί, λιμοί, σεισμοί και καταποντισμοί είναι της φρίκης το τετράπτυχο, διαχρονικά. Αρρώστιες και θανατικά, πείνα και φευγιό, στο άγνωστο, στον σωσμό. Ελάχιστη παρηγοριά και ελπίδα –με μάγους και κομπογιαννίτες ν’ αλωνίζουν– το θείο, ο θεός· σε όποιο θεό και να πίστευε καθένας. Τότε που η επιστήμη –όση ακόμα είχε απομείνει από τα χρόνια τα παλιά– ήταν υπό διωγμό, στην παρανομία και με όσα μέσα, ελάχιστα, είχε στη διάθεσή της.

Τα χρόνια πέρασαν, ο κόσμος άλλαξε (υποτίθεται). Αλλά οι μεγάλες δοκιμασίες ποτέ δεν έλειψαν. Ομως όλα τα προηγούμενα χρόνια δεν είχαμε οικονομολόγους. Εδώ και καμιά εκατοστή χρόνια που (για λόγους αδιευκρίνιστους) τους ανακαλύψαμε, μέριασε ο θεός, τους άφησε χώρο, βάλανε την ουρά τους (και τη μεζούρα τους). Και, κάπως έτσι, μας πήρε ο διάολος. Και μας παίρνει ο διάολος, κάθε φορά μου μας βρίσκουν μεγάλα κακά, και πιάνουν οι οικονομολόγοι το tablet και κάνουν λογαριασμούς και βγάζουν κοστολόγια.

Είναι και γιατροί, δε, με ειδίκευση στην επιδημιολογία. Αφού βάζουν στην ίδια ζυγαριά έναν λοιμό, μια πανδημία, που απειλεί να θανατώσει μεγάλο μέρος του πληθυσμού της υφηλίου, και το κόστος εις χρήμα! Κανένας δεν είπε ότι δεν θα κοστίσει. Λέμε μόνο πως ετούτα τα δυο, οικονομία και παγκόσμια υγεία, είναι αγαθά ανόμοια· έτσι και τα βάλεις στο ίδιο σακί, θα φάει το ένα τ’ άλλο.

Και επειδή η οικονομία είναι πια (το προείπαμε) θεός, ο παντοδύναμος θεός θα φάει την αδύναμη υγεία, μαζί με την εργασία, την αλληλεγγύη, την αξιοπρέπεια και ό,τι άλλο κάνει τον άνθρωπο να νιώθει άνθρωπος. Γι’ αυτό και ο σημερινός τίτλος: παραλλαγή από τραγικό ποίημα του Ζαλοκώστα. Τόσος κυνισμός μάς παγώνει!