Δεν είναι έτσι βέβαια η παροιμία. Ο λαγός, έτσι και κρυφτεί στις φτέρες, αλλά κουνηθεί, τον παίρνει αμέσως χαμπάρι ο κυνηγός και τον στέλνει για στιφάδο. Εκανα παραλλαγή στο εγκλιτικό, από «κεφαλής του» (του λαγού) σε «κεφαλής μας» (όλων ημών των συνελλήνων, πατριωτών και λοιπά συνάγωγα).
Διότι ο λαγός του τίτλου δεν είναι το γνωστό ζώο που είναι και το μεγάλο έπαθλο των κυνηγών (παλαιότερα κάποιοι –ανατριχιαστικό!– κρεμούσαν τον σκοτωμένο λαγό, επιδεικτικά, στην πόρτα του αυτοκινήτου· έχω δει τέτοιο ειδεχθές θέαμα!)· «Εβγαλα λαγό!», σου λέει, και αυτό επίσης κυριολεκτικά και μεταφορικά· το λέμε και στη δημοσιογραφία, για ένα δυνατό ρεπορτάζ· αποκλειστικό.
Ο εν χρονογραφήματι λαγός είναι επώνυμο, με το «λ» κεφαλαίο: «Λ», και το όνομα αυτού Ιωάννης, γνωστός από πλείστα όσα «ανδραγαθήματα», που «κοσμούν» το γένος και τη φάρα μας ως «υπερηφάνων Ελλήνων», νυν ευρωβουλευτής γνωστού για τη «φυλετική καθαρότητα» κόμματος, ου μην αλλά και για την απέραντη «συμπάθεια» σε πρόσφυγες, μετανάστες και εν γένει διαφορετικούς, αλλόφυλους, αλλόθρησκους, αλλοεθνείς και αλλογενείς συνανθρώπους…
Αυτό το περίτριμμα λοιπόν της εθνικής μας «περγαμηνής» εμφανίστηκε στον Εβρο και στα σύνορα, εκεί που βράζει το προσφυγικό και χιλιάδες άνθρωποι συνωθούνται στο χάος και ωθούνται σε αδιέξοδα (κάτι, είδα, συμφώνησαν ο Πούτιν με τον Ερντογάν, και μακάρι!), με τις δύο χώρες, εμάς και την Τουρκία, επί ξυρού ακμής, εμφανίστηκε αυτός ο λαγός με τα δυο πόδια, μαζί με άλλους ομοίους του, από την Αυστρία και δεν ξέρω κι από πού αλλού, να φυλάξουν τα σύνορα από την «εισβολή» των «βαρβάρων» προσφύγων, που «βάσει οργανωμένου σχεδίου» θέλουν να μας «αφελληνίσουν». Να ψάλουμε τώρα και το «τη Υπερμάχω…», μέρες που ’ναι! Πολύ χώρο προς εκμετάλλευση αφήνει ετούτη η κυβέρνηση. Πολύ χώρο…
