Βιώσιμες πόλεις, ιδέα και πραγματικότητα

Η πόλη είναι το μεγάλο σπίτι μας: Ξυπνάς το πρωί. Κάνεις την ατομική σου καθαριότητα. Ντύνεσαι. Ανοίγεις τα παράθυρα για εξαερισμό· τώρα, με την απειλή του κορονοϊού, ο εξαερισμός είναι απολύτως απαραίτητος, όπως και το συχνό σαπούνισμα των χεριών. Συμμαζεύεις το σπίτι. Πίνεις καφέ· συνήθως στα γρήγορα. Και βγαίνεις, από το σπίτι, στην πόλη· για τη δουλειά σου ή για δουλειές.

Δεν ξέρω πόσοι και πώς συνειδητοποιούν ότι όσα έκαναν στο σπίτι προτού βγουν στην πόλη, είναι, χονδρικά, όσα χρειάζεται κάθε μέρα η πόλη –το μεγάλο μας σπίτι–, ώστε να είναι βιώσιμη: Καθαριότητα. Εξαερισμός (ατμόσφαιρα). Συμμάζεμα (φροντίδα σωστής λειτουργίας). Καφές (χώρος και χρόνος να κινηθείς με άνεση). Οπως και να το πάρει κανείς –μεταφορικά είτε κυριολεκτικά–, αυτά τα στοιχειώδη είναι απαραίτητες προϋποθέσεις επιβίωσης στο μικρό, ιδιωτικό και στο μεγάλο, κοινωνικό σπίτι.

Κάπως έτσι, φαίνεται, έβαλαν στόχους (goals) στον ΟΗΕ για βιώσιμη ανάπτυξη (sustainable development), που τους είπαν: Στόχος 11 για βιώσιμες πόλεις και κοινότητες το 2030. Πολύ αισιόδοξο το βρίσκω, αλλά και πόσο μπορείς να περιμένεις, τέλος πάντων· κάποτε πρέπει ν’ αρχίσεις. Είναι και το κλίμα βαρύ κι ασήκωτο (το ’φαγε κι ο γάιδαρος). Λιώνουν οι πάγοι. Οι πόλεις ολοένα μεγαλώνουν και η ύπαιθρος συνεχώς μικραίνει. Είναι και πρόεδρος ο Τραμπ…

Τον Στόχο 11 Sustainable Development Goals υιοθέτησε και η Ευρωπαϊκή Ενωση. Μπήκαμε κι εμείς στον χορό. Τι να κάνουμε; Πρώτα να ευχηθούμε εγχείρημα και στόχος να έχουν ένα καλό, γόνιμο ταξίδι. Και μετά (αφού πρώτα καταγράψουμε την κατάσταση σήμερα, χωρίς εκπτώσεις και παζάρια) να δούμε ποια θέση, ποιο ρόλο θα έχουμε, κυρίως θα διεκδικήσουμε και θα πάρουμε σ’ αυτό το ταξίδι (συνέχειας, γιατί μια στάση θα είναι το 2030) οι ταξιδιώτες. Συνεχίζεται…