Ετσι, για να το… διανθίσουμε το πράγμα και να πάρουμε μιαν ανάσα, γιατί πολλή μαυρίλα πλάκωσε! Ούτε που το φανταζόμουν πως οι ανεμώνες, που έως τώρα τις είχα για πρόδρομους της άνοιξης, ανθίζουν και χειμώνα.
Εμείς οι αστοί (εννοώ, οι κάτοικοι των πόλεων, μην εκληφθεί ως ταξικό!), κάπως απόμακροι από το φυσικό περιβάλλον –ιδίως όσοι γεννηθήκαμε και… μεγαλουργήσαμε στην Αθήνα– ξαφνιαζόμαστε, όταν βλέπουμε πρώτη φορά πόσο σωστά, κάθε φορά, κάνει η φύση τη δουλειά της· ακόμα και κατά αραιά διαστήματα.
Εχει τύχει, αρκετές φορές, στον Υμηττό, αλλά και στο Πήλιο (τα δύο βουνά μου!), να παρατηρήσω φυτά, ιδίως αγριολούλουδα, που είχα να δω χρόνια ή δεν είχα ξαναδεί ποτέ μου. Απλώς, δεν είχε έρθει η ώρα τους.
Ηρθε κι έδειξαν το πρόσωπό τους. Θυμάμαι έναν απίστευτο Μάιο στον μενεξεδί Υμηττό, πριν από χρόνια… είδα αγριολούλουδα, που ούτε πριν ούτε μετά τα ξαναείδα. Ισως να υπάρχουν «κρυμμένα» (το είπε ο Ηράκλειτος: στη φύση αρέσει το κρυφτούλι!) που να μην ήρθε ακόμα η ώρα τους. Αυτά είναι, πιστεύω, τα θαύματα· τουλάχιστον για όσους δεν αγωνιούν μετα–φυσικά.
Κάπως έτσι οι ανθισμένες ανεμώνες αυτές τις μέρες στον Υμηττό. Στα πάμπολλα είδη διαφόρων χρωμάτων (τουλάχιστον 150!), αυτοφυή ή καλλιεργούμενα, στις βόρειες και εύκρατες ζώνες, οι «δικές μου» πρέπει να είναι του είδους: στεφανωματική· anemone coronaria (Διαδίκτυο!)· τεράστιος πληθυσμός λουλουδιών ανθίζουν χειμώνα (winter flowers)!
Οσο για το όνομα: ανεμώνη· κάτι έδωσαν και οι ημών πρόγονοι: παιδί του ανέμου η ανεμώνη· προφανώς για λόγους αναπαραγωγής φύεται… όπου φυσάει άνεμος. Η μυθολογία της περιέχει δάκρυα από θρήνο της Αφροδίτης για τον νεκρό Αδωνη. Οι συμβολισμοί της πιάνουν όλη την γκάμα, ζωής – θανάτου. Εφήμερη δε και εύθραυστη: μόνη σαν την ανεμώνη…
