Ήταν δύο φίλες, με διαφορά ηλικίας μεταξύ τους. Κοινά τους σημεία: οι άντρες· όμορφες και οι δύο, αγάπησαν πολύ και αγαπήθηκαν από άντρες, και η αγάπη τους, πληθωρική αγάπη με πάθος, για τη ζωή. Βασική διαφορά: Η μια, η μεγάλη, πετούσε, αλλά προσγειωνόταν· πατούσε καλά στη γη, σταθερά και ξαναπετούσε. Η άλλη, η μικρή, πετούσε και έμενε εκεί, στους αιθέρες· έβλεπε τη γη μόνο από ψηλά.
Παντρεύτηκαν και οι δύο, χώρισαν, ξαναπαντρεύτηκαν. Παιδιά δεν έκανε καμιά τους. Η μια, η μεγάλη, χτυπήθηκε, νέα, από αρρώστια δύσκολη, που την παρέλυε σιγά σιγά. Δεν το έβαλε κάτω. Πείσμωσε να το αντέξει. Κάτι θέριεψε μέσα της –μια ακατάλυτη δίψα για ζωή– και το πάλεψε, παλικαρίσια, κοντά σαράντα χρόνια. Για πολλά χρόνια μάλιστα, ακόμα κι όταν η ακινησία την είχε σχεδόν ολοκληρωτικά καταβάλει, δεν άφηνε τη γυναίκα μέσα της να παγώσει, μόνη, χωρίς τη συντροφιά ενός άντρα.
Η άλλη, η μικρή, λύγισε. Μόλις είδε τις πρώτες ρυτίδες και τις πρώτες γκρίζες ρίζες, έσπασε τον καθρέφτη και πέταξε τα κομμάτια του. Πορεύτηκε έκτοτε σαν να μην υπήρχε καθρέφτης, σαν να μην είχε υπάρξει ποτέ. Υπήρχε μόνον παρελθόν: ομορφιά, γοητεία, έρωτες, ταξίδια, δόξες, που σιγά σιγά, στο χάος του παράλυτου μυαλού της, τα έπνιγε ένα ένα, με μίσος τιμωρού εκδικητή· έπαιρνε εκδίκηση από την ίδια. Η μια, η μεγάλη, λαχταρούσε για ζωή και αγωνιζόταν μέχρι το έσχατο κύτταρο.
Η άλλη μπήκε στη βάσανο μιας μακράς προσδοκίας θανάτου. Και οι δύο πέρασαν την τελευταία πράξη της ζωής τους κλινικώς περαιωμένες. Είχαν ήδη φύγει, προτού φύγουν και ημερολογιακώς, με μία μέρα διαφορά, παραμονές εορτών. Και της ονομαστικής εορτής τους. Είχαν και ίδιο όνομα. Ας μείνουν, έτσι όπως ήταν πάντα, όμορφες, στη μνήμη όσων τις γνωρίσαμε.
