2.000 (τετραγωνικά οικόπεδο, καρακέντρο Αθήνα), 36.000 (τετραγωνικά συνολικά χτισμένη επιφάνεια), 10 (όροφοι), 32 (μέτρα ύψος, το ελάχιστο, μπορεί και 35), 4 (υπόγεια πάρκινγκ), 140 (θέσεις στάθμευσης), 700 (κλίνες), άρα ξενοδοχείο. Πού; Γωνία Πατησίων και Μάρνη, έναντι Αρχαιολογικού Μουσείου.
Για πότε; Οπου να ’ναι. Πώς; Διά νόμου και δι’ υπογραφών (δημάρχου και αρμόδιου υπουργού, πρώην αμφότεροι), αλλά και με κάποια «παραθυράκια» του ΝΟΚ (Νέου Οικοδομικού Κανονισμού) και… ΑΟΥΤ, έξω (από την ιστορία της Αθήνας) το πάλαι ποτέ ένδοξο χειμερινό θέατρο «Αθήναιον». Ηδη περασμένο στη λήθη όλα τα μνημονιακά χρόνια, με τελευταία αναλαμπή (ω της ειρωνείας!) την επιθεώρηση (2011): «Πού πας ρε Γιωργάκη με τέτοιον καιρό;».
«Οχι με έναν κρότο, μα με έναν λυγμό» (στίχος του Ελιοτ σε μετάφραση Σεφέρη) τιτλοφορούσα χρονογράφημα (18/11) για ιστορικά κτίσματα της Αθήνας, νεοκλασικά, αλλά και εποχών νεότερων και παλαιότερων, όσα απέμειναν και «κινδυνεύουν να… σβηστούν από το χάρτη της μνήμης», (περί τα 800 στο δήμο Αθηναίων!), εκ των οποίων «τα πιο πολλά έχουν χαρακτηριστεί “ερείπια”», με αφορμή διατηρητέο στην Αιόλου 38, πλατεία Αγίας Ειρήνης, που κατέρρευσε μετά από βροχή· πέρασα και το είδα, περιφραγμένο για λόγους ασφαλείας· αμφιβάλλω αν επισκευάζεται· ανήκει και σε κάποιο ίδρυμα· τρέχα γύρευε…
Σε ίδρυμα ανήκε και το οικόπεδο του «Αθήναιον» (Χαρά Τζαναβάρα, «Ξενοδοχείο – Μεγαθήριο απέναντι από το Αρχαιολογικό Μουσείο», «Εφ.Συν.» Σαββατοκύριακου 7-8/12), στην «Τριάντειο Επαγγελματική και Βιομηχανική Σχολή Πατρών», στη διοίκηση του οποίου, κατά «δημοσιογραφικές πληροφορίες έχει καθοριστικό ρόλο η μητρόπολη»! Αν είναι έτσι, με όλο το σεβασμό, βράσε όρυζα. Που δεν ήταν και κτίσμα στο κάτω κάτω! Μια «μάντρα» ήταν που την έλεγαν «θέατρο»! Αν αυτή η «μάντρα», το 1895 πρόσθεσε μια σελίδα στον πολιτισμό της πόλης και της χώρας; (αποσιωπητικά)!
