Από το προσωπικό μου ημερολόγιο: «Κυριακή, 24/11/19, 22:27. Βρέχει. Το πρωί, επιστρέφοντας από τον περίπατο, είδα “οιωνούς”: σμήνος γλάροι πετούσαν, χαμηλά, στη γειτονιά! Θέαμα εξαιρετικά σπάνιο. Μόλις τους είδα (επιπλέον, έκρωζαν!), αμέσως σκέφτηκα: “Οιωνοί! Μάλλον ο καιρός θα χαλάσει!”. Το είχα ξεχάσει. Το θυμήθηκα πρωτύτερα, μόλις βγήκα από κινηματογράφο της γειτονιάς, και έβρεχε. Είδα και μου άρεσε το “Υπάρχει θεός, το όνομά της είναι Πετρούνια”, της Τεόνα Στρούγκαρ Μιτέφσκα, από τη γειτονική μας Βόρεια Μακεδονία. Που καλό (αλλά παρααισιόδοξο…) θα ήταν να το έβλεπαν και οι εξ ημών “μακεδονομάχοι”.
»Θυμήθηκα ακόμα ότι το μεσημέρι, που επέστρεψα από το καφενείο της γειτονιάς, στον όροφο του διαμερίσματος, στον κοινόχρηστο χώρο, είχε εγκλωβιστεί ένα περιστέρι. Μόλις βγήκα από το ασανσέρ και με αντιλήφθηκε, τινάχτηκε κι άρχισε να φτεροκοπάει τρομαγμένο στο αδιέξοδο! Αν έγραφα διήγημα, τώρα θα έβαζα σάλτσες και σασπένς και Χίτσκοκ και δεν συμμαζεύεται…
»Ομως αντ’ αυτών επέλεξα να απελευθερώσω το περιστέρι, ακριβώς από τον δρόμο που εγκλωβίστηκε· προφανώς σε άλλον όροφο! Ανοιξα το παράθυρο του κλιμακοστάσιου που είναι και φωταγωγός και βγάζει σε μεγάλο ακάλυπτο! Κήπος: νεραντζιές, τριανταφυλλιές, γιασεμιά, φοινικόδεντρα, πουλιά που σε ξυπνάνε ξημερώματα! Δεύτερο βραβείο ακάλυπτου, τότε που ο Μπέης (μακράν ο καλύτερος δήμαρχος της μεταπολίτευσης, κι από τους καλύτερους που πέρασαν ποτέ· και να φανταστείς, στην πρώτη του εκλογή ήμουν εναντίον!) προσπάθησε (μόνη σοβαρή προσπάθεια· ο Κακλαμάνης, για παράδειγμα, έκανε ακριβώς το αντίθετο!), να πρασινίσει την Αθήνα· ακόμα και με “καταπατήσεις” χώρων εγκαταλειμμένων!
»Αλλο, αν μετά εμφανίστηκαν “ιδιοκτήτες” και “κληρονόμοι” από το πουθενά! Γεμάτη η ιστορία της Αθήνας από τοιούτου είδους “λεπτομέρειες”. Στα ψέματα χτίστηκε. Πάλι στα ψέματα πάει τώρα να ξαναχτιστεί…». Αλλά θα συνεχίσουμε γι’ αυτά αύριο…
