Εικόνα από τον Ηλεκτρικό. Παρένθεση: Φίλοι και γνωστοί αναρωτιούνται τι πάω και γράφω όλη την ώρα για λεωφορεία, τρόλεϊ, μετρό, Ηλεκτρικό. Γράφω πρώτα πρώτα, γιατί τα μέσα μαζικής μεταφοράς είναι η ίδια η κοινωνία μας μετακινούμενη· μάλιστα στο πιο αντιπροσωπευτικό της μέρος· θα έλεγα, αδόκιμα, η μέση κοινωνία της χώρας, ημεδαπών και αλλοδαπών. Αλλά και γράφω γιατί στη συγκοινωνία της πόλης αποτυπώνεται με καθαρότητα ό,τι εννοούμε καθημερινότητα· από την καλή και την κακή της πλευρά.
Εικόνα λοιπόν από βαγόνι του Ηλεκτρικού απομεσήμερο Τρίτης: Μητέρα με τρία παιδάκια. Αγόρι το μεγάλο, μέχρι έξι-εφτά, κορίτσι το μεσαίο, γύρω στα τρία, αγόρι το μικρό, ούτε δύο, αυτό σε καρότσι. Πανέμορφα όλα· το δε κοριτσάκι, να μη το ματιάσεις… Ομορφη και η μαμά, νέα, μικρόσωμη, ευγενικά χαρακτηριστικά, στοργική με τα παιδιά της. Μόλις διακρίνεται στο μέτωπο ξανθουλή ανταύγεια να γλιστράει από τα (μαύρα υποθέτω) μαλλιά της. Υποθέτω, γιατί φοράει μαντίλα. Μουσουλμάνα.
Ο μικρούλης στο καροτσάκι (προφανώς για να μην ανησυχεί και ενοχλεί, του έδωσε η μαμά και…) παίζει ένα κινητό τηλέφωνο αφής. Είμαι διαγωνίως πίσω όρθιος. Βλέπω τον μικρούλη πλάτη, να ψηλαφίζει την οθόνη αλλάζοντας εικόνες! «Αυτός είναι ο σημερινός κόσμος!», σκέφτηκα αυτομάτως. Χωρίς κινητό τίποτα δεν… κινείται! Παραλύουμε. Αν δεν σκαμπάζεις γρυ, κλείνεσαι στο σπίτι και παρακαλάς κάποιον να σε ξαναβάλει στον κόσμο (τον κινητό, της εικονικής πραγματικότητας, που είναι πια καθημερινότητα). Εξ απαλών ονύχων λοιπόν, στα απαλά δαχτυλάκια του μικρούλη, η συσκευή του virtual κόσμου μας!
Θα φωτογράφιζα τη σκηνή (με το κινητό μου!). Δεν το έκανα από σεβασμό· στον άνθρωπο, στη θρησκεία, στην ιερή στιγμή της ιδιωτικής ζωής καθενός… Αλλοι θα έψηναν χοιρινά έξω από καταυλισμούς μουσουλμάνων προσφύγων. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι…
