Κακόκεφος ξεκίνησα τη μέρα μου το Σάββατο. Αϋπνίες. Οταν σε πιάνουν οι άτιμες, μπορεί το μυαλό σου να κολλήσει στα πιο ασήμαντα πράγματα: π.χ. να θυμηθείς να πάρεις από το σουπερμάρκετ κρεμοσάπουνο χεριών! Ευτυχώς, πήγαινα να δω στο ποδόσφαιρο τον μεγάλο –και συνονόματο– εγγονό μου, βέβαιος ότι θα ξαναβρώ το κέφι μου.
Ηδη στη διαδρομή η διάθεση από ντάουν πήγε χάι. Βοήθησαν τρία συμβάντα. Το πρώτο: Στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, παραδίπλα από το Μουσείο της Ακρόπολης, κιθαρίστας, με μεγαφωνική μπαταρίας μεν, αλλά έπαιζε θαυμάσια, σε κλασική κιθάρα, ένα θέμα σίγουρα Ισπανού συνθέτη, πιθανόν του Ντε Φάλια· ενίσχυσα, ασφαλώς.
Λίγο πιο πάνω, μπροστά στο Μερόπειο Ιδρυμα. Ετοιμασίες: καθίσματα, μεγαφωνικές, κάτι ετοιμαζόταν… Ρώτησα: Αγώνας δρόμου αθλητών· 8ος Μαραθώνιος, από το Κέντρο Κοινωνικής Φροντίδας Ατόμων με Νοητική Υστέρηση «Εστία», που από τους βασικούς του στόχους είναι η συμμετοχή μαθητών με αναπηρία σε ενταξιακό εκπαιδευτικό σύστημα χωρίς αποκλεισμούς· όνειρο μακρινό για την ελληνική πραγματικότητα!
Πήρα τον Ηλεκτρικό από το Θησείο. Κάθομαι. Διαβάζω… Βέμπερ: «Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού», όπου και αναγνωρίζω, σαν μακρινό απόγονο, κάτι σαν μετεμψύχωση, του Καλβίνου (δόγμα δίχως έλεος…) τον Σόιμπλε. Αναγνωρίζω όμως, από τις πρώτες νότες, τη μουσική στο βαγόνι. Δεξιοτέχνης ακορντεονίστας, εμφανέστατα Βαλκάνιος, παίζει το βαλς 2, από τη Σουίτα για τζαζ αρ. 2! του Σοστακόβιτς (είδε κι έπαθε κι αυτός από το δόγμα, τον σταλινισμό…)· ενίσχυσα κι εκεί, μόνος από όλο το, σχεδόν γεμάτο, βαγόνι·: ένας τύπος που διαβάζει Βέμπερ, ελεεί ακορντεονίστα που παίζει Σοστακόβιτς, ο οποίος, χωρίς να το γνωρίζει, ελεεί τον ελεήμονα…
Παράξενες, ώρες ώρες, οι σχέσεις, το εύρος επικοινωνίας, των ανθρώπων· δενόμαστε μεταξύ μας, ανεπαισθήτως· συχνά χωρίς να το έχουμε πάρει είδηση…
