Μάλιστα. Ο Ντόναλντ Τραμπ, πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής –της εκλογικής μειοψηφίας, μέχρι στιγμής· στις επόμενες εκλογές δεν ξέρουμε και αν πάρει μέρος, ούτε εικάζουμε τι μπορεί να συμβεί στο ενδιάμεσο–, με τη γνωστή του… μετριοφροσύνη, αφού προηγουμένως άναψε «πράσινο φως» στον έτερο… μετριόφρονα, ομόλογό του της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, να εισέλθει… κομψά στη Βόρεια Συρία και να «κάνει παιχνίδι» με τον ήλιο και τη μοίρα των (γηγενών) Κούρδων της περιοχής· Κούρτι στις ασσυριακές επιγραφές, Καρδούχοι στην «Κύρου ανάβαση» του Ξενοφώντα (δεν πά’ να γράφει ό,τι θέλει η Ιστορία· κακό του κεφαλιού μας…).
Αφού τα έκανε όλα αυτά ο… μέγιστος των… ηπα-ξείπα, νυν σοφολογιότατος, τέως κτηματομεσίτης, τουϊτάρισε και το… ασύγκριτο: «Εάν η Τουρκία (σημείωση δική μου: αφού πρώτα εισβάλει στη Συρία, που ήδη το έκανε) κάνει οτιδήποτε που εγώ, με τη μεγάλη και ασύγκριτη σοφία μου, θεωρήσω εκτός ορίων, θα καταστρέψω ολοσχερώς και θα εξολοθρεύσω την Οικονομία της… (το έχω ξανακάνει!)».
Δεν του αρκεί η… ομολογία της «ασύγκριτης σοφίας» του (πάντως σε κάτι είναι όντως ασύγκριτος· διαγράφεται μια λέξη), βάζει και θαυμαστικό στον εαυτό του. Τέτοιοι άνθρωποι, όπως ο Ντόναλντ και ο Ταγίπ, παίζουν με τις τύχες του κόσμου, όπως κάποιοι χομπίστες παίζουν με μολυβένια στρατιωτάκια και καταστρέφουν οικονομίες στο monopoly.
Συζητούσαμε, τις προάλλες, με τον Γιώργο Ζεβελάκη για τις πιθανότητες ένα χρονογράφημα (ιδιαίτερο δημοσιογραφικό είδος, που άλλοτε ευημερούσε και τώρα ψωμοζητάει…) να εμβολιαστεί με γραφή σουρεαλιστική. Προς τι; Ενα μίγμα Ντόναλντ-Ταγίπ είναι σουρεαλισμός τρόμου… ασύγκριτος. Στη σπαρταριστή αντιπολεμική σάτιρα «Το ποντίκι που βρυχάται» (1959) του Τζακ Αρνολντ, ο ανεπανάληπτος Πίτερ Σέλερς έπαιζε τρεις ρόλους· δεν θυμάμαι τον τρίτο, οι δύο ήταν κάποιος… Τραμπ και κάποιος… Ερντογάν.
